หลังจากวันนั้น เสิ่นอวี๋ก็มาคอยดูแลอาหารสามมื้อของซุ่ยเหมี่ยวแต่เช้าทุกวัน ถ่ายทอดความหมายของคำว่า “ศิษย์รับใช้แรงงานอาจารย์” ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้ตอนนี้พวกเขาจะยังไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉันศิษย์อาจารย์กันก็ตาม แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าซุ่ยเหมี่ยวจะกินอาหารได้เหมือนคนทั่วไป นางอาศัยเครื่องเซ่นที่เสิ่นอวี๋นำมาถวาย จึงจะได้ลิ้มรสกลิ่นหอมของอาหารเซ่นไหว้
เมื่อเห็นว่าซุ่ยเหมี่ยวปรากฏตัวในเวลากลางวันได้ เสิ่นอวี๋ก็คิดว่าการคาดเดาก่อนหน้านี้ของตนผิดไป นางดูไม่เหมือนผีน้ำอย่างที่กล่าวอ้าง บางทีอาจเป็นเซียนจริง ๆ ก็ได้ เขาจึงยิ่งนอบน้อมต่อซุ่ยเหมี่ยว
เสิ่นอวี๋อยากเรียนวิชาบินเหาะเหินดินเป็นอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้เพิ่งได้รับความรู้สึกดี ๆ จากเซียนจวินเพียงเล็กน้อย ยังใจร้อนไม่ได้ ทุกวันเขาจึงพยายามรวบรวมเรื่องราวแปลกประหลาดและเกร็ดประหลาดของโลกนี้มาเล่าให้ซุ่ยเหมี่ยวฟังแก้เบื่อ เมื่อซุ่ยเหมี่ยวอารมณ์ดี นางก็จะเลือกเล่าเรื่องโลกที่นางเคยอยู่ให้เขาฟังบ้าง ทำให้เสิ่นอวี๋ตื่นตะลึงไม่หยุด เมื่อเวลาผ่านไป คนหนึ่งกับผีตนหนึ่งก็เริ่มคุ้นเคยกัน
คนแจวเรือเฒ่ารับหน้าที่รับส่งเสิ่นอวี๋มาตลอด ทั้งหลินชวนเป็นของตระกูลเสิ่นทั้งหมด ผู้ที่มีสิทธิ์ตัดสินใจบนผืนดินนี้ในตอนนี้มีเพียงเสิ่นอวี๋คนเดียว เขาจึงพูดอย่างไร คนอื่นก็ทำตามนั้น แม้ตอนนี้ผู้คนจะเล่าลือกันว่า คุณชายใหญ่แห่งจวนอ๋องเสิ่นเป็นโรคเสียขวัญหลังตกน้ำ ทุกวันต้องไปตามหาดวงวิญญาณที่ทะเลสาบหลินชวน
ซุ่ยเหมี่ยวได้ยินข่าวลือเหล่านี้เช่นกัน ไม่เพียงเท่านั้น นางยังได้ยินผู้คนพูดคุยเรื่องซุบซิบในราชวงศ์อีกด้วย จากประสบการณ์ดูละครมาหลายปี นางย่อมเดาออกว่าเสิ่นอวี๋สายนี้ก็มีสายเลือดราชวงศ์อยู่ด้วย เอาเถอะ ดูท่าของที่อยู่ในมือชายชราจะไม่ใช่ทรัพย์สินเล็กน้อย แต่เป็นบัลลังก์และแผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาล มิน่าเล่าทุกคนถึงได้อยากครอบครองนัก