หานอวิ๋นไม่ได้อยู่ในหมู่บ้าน เขาออกไปกับเหล่าเจียง จึงพลาดตอนจินเฟิงมาถึง ไม่อย่างนั้นเขาคงจำตัวตนของจินเฟิงได้แน่ แม้จะเป็นสายลับ แต่เขาก็คุ้นเคยกับคนในหน่วยเป็นอย่างดี
ซุ่ยเหมี่ยวเดินตามป้าคนที่ยกชาเข้ามาในห้องหนังสือของพวกเขาอย่างสง่างาม ก่อนจะทิ้งตัวนั่งบนที่วางแขนของโซฟาด้านข้าง
ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากัน เพียงเหลือบมองเธอแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร รอจนคนยกชาออกไปและปิดประตูให้เรียบร้อย จินเฟิงจึงเอ่ยขึ้นว่า “ของอยู่ไหน?”
ตงชุนปอยกชาขึ้นจิบอย่างสงบนิ่ง ราวกับคนที่ก่อนหน้านี้ถูกตำรวจไล่ล่าจนหัวซุกหัวซุนไม่ใช่ตัวเขา ซุ่ยเหมี่ยวไม่ชอบขี้หน้าคนคนนี้เอามาก ๆ แต่ความสามารถในการวางมาดของเขาก็น่าเอาอย่างจริง ๆ
“ต่อให้คุณเอาของไปได้แล้วจะต่างอะไร? ได้ไปแล้วก็ยังระแวงว่าผมมีสำรองอยู่ดีไม่ใช่หรือ ผู้กำกับจิน คุณติดต่อกับพวกเรามาตั้งกี่ปีแล้ว ทำไมยังไร้เดียงสาแบบนี้อีก?!”
จินเฟิงโมโหจนปัดถ้วยชาตกลงพื้น “ตงชุนปอ ตอนนั้นใครกันที่ส่งข่าวให้คุณทันเวลา ช่วยชีวิตคุณไว้ ตอนนี้พอพ้นอันตรายแล้วก็หันหลังให้กันหรือไง?”
ซุ่ยเหมี่ยวเหลือบตาขึ้นนิดหนึ่ง จากนั้นก็หลับตาลงแล้วนอนต่อ
“ผู้กำกับจิน พูดกันตรง ๆ เถอะ ตอนนั้นคุณช่วยผมเพราะอยากช่วยจริง ๆ หรือ? ไม่ใช่เพราะอยากเอาตัวรอดหรอกหรือ? แล้วหลังจากนั้นใครกันที่ตามไล่ล่าผมไม่เลิก คิดจะเอาชีวิตผมให้ได้? ไม่ใช่เพราะคุณใช้อำนาจแก้แค้นส่วนตัว อยากฉวยโอกาสกำจัดผมหรือไง?”
“คุณทิ้งหลักฐานชิ้นใหญ่ขนาดนั้นไว้ ใครจะออมมือให้ตอนเผชิญหน้ากับคุณ? หรือคุณจะให้ผมคัดค้านในที่ประชุมคณะทำงานหรือไง?” จินเฟิงเองก็รู้ว่าเมื่อครู่เขาหุนหันเกินไป ตอนนี้เขากับตงชุนปอก็เหมือนตั๊กแตนบนเชือกเส้นเดียว ต่างฝ่ายต่างคุมเชิงกันอยู่