ซุ่ยเหมี่ยวหมอบอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง มองเห็นศพของจินเฟิงได้พอดี เธอเหนื่อยมากแล้ว ต้องวิ่งไปกลับกลางดึก ตอนนี้ร่างกายชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้าง ถึงเวลานี้ก็ยังนอนพักไม่ได้ ต้องฝืนตั้งสติรับมือกับเรื่องที่จะตามมา
ตอนนี้เข้าสู่เดือนมิถุนายนแล้ว ฟ้าสางเร็วมาก พอถึงตีห้าก็เริ่มมีคนเดินถนนและรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าสัญจรประปราย ซุ่ยเหมี่ยวสะบัดหู ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายบนลำต้นไม้ มีรถมาแล้ว
เป็นอย่างที่คิด รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าคันหนึ่งแล่นผ่านมา ตอนแรกคนขับเห็นรถจอดอยู่บนถนนแต่ไม่ได้สังเกตให้ดี ทว่าพอขับเข้ามาใกล้ก็พบว่ารถทั้งคันเปื้อนเลือด และจินเฟิงนอนแข็งทื่ออยู่ข้างรถ
“อ๊า!!! มีคนถูกฆ่า!”
ซุ่ยเหมี่ยวใช้อุ้งเท้าถูหู ขอโทษนะป้า ทำให้ตกใจแล้ว
ตอนหงเหลี่ยงนำคนมาถึง ถนนชนบทสายนี้ก็ถูกผู้คนล้อมจนแน่นขนัดแล้ว หลังจากจัดการให้ฝูงชนแยกย้าย พอเห็นผู้เสียชีวิตเขาก็รู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด!
พวกเขาอยู่ในระบบเดียวกัน หงเหลี่ยงย่อมเคยพบจินเฟิงมาก่อน ผู้บริหารหน่วยงานพิเศษถูกเชือดคออย่างโหดเหี้ยมบนถนนชนบทเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่คดีธรรมดา
ยิ่งไปกว่านั้น พอเห็นสีหน้าของจินเฟิง หงเหลี่ยงก็รู้สึกว่ามันชวนให้เหลือเชื่อ เขาคุ้นกับสีหน้าแบบนี้ เพราะเคยเห็นมาก่อน ทั้งสองเรื่องเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า?
“ตอนนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”
การตายของจินเฟิงทำให้ผู้บริหารทั้งหน่วยงานตื่นตระหนก ตำรวจทยอยมาถึงไม่น้อย แม้แต่เฉียนอวี่เซิ่ง ผู้บังคับบัญชาสูงสุด ก็เดินทางมาด้วยตัวเอง เมื่อวานเขายังประชุมร่วมกับจินเฟิงอยู่เลย ไม่คิดว่าวันนี้จะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
หงเหลี่ยงดึงตัวเองกลับจากความคิด แล้วรายงานเฉียนอวี่เซิ่งอย่างจริงจัง
“จากการตรวจสอบ ผู้เสียหายปรากฏตัวที่ปากทางถนนชนบทในภาพจากกล้องวงจรปิดเมื่อวานตอนสี่ทุ่มครึ่ง เขาเข้ามาจากทางหลวงหมายเลข 350 หลังจากเข้าไปในถนนชนบทแล้วก็ไม่มีกล้องวงจรปิด อีกทั้งรถของผู้เสียหายก็ไม่มีเครื่องบันทึกภาพการขับขี่ จึงตรวจสอบเส้นทางที่แน่ชัดได้ยาก