ชายคนนั้นพลิกมือทีเดียว ซุ่ยเหมี่ยวก็หันหน้าเข้าหาเขาแล้ว พอเห็นเขา ซุ่ยเหมี่ยวก็รู้สึกผิดหวังวูบหนึ่ง ชายคนนี้สวมชุดยามรักษาความปลอดภัย เป็นยามของหมู่บ้านจัดสรร เธอเคยเจอหน้าเขาอยู่หลายครั้ง
ซุ่ยเหมี่ยวไม่รู้สึกถึงเจตนาร้าย จึงเลิกดิ้นรนตามน้ำ ปล่อยตัวห้อยนิ่ง ๆ เขาคงจะพาเธอไปปล่อยไว้นอกหมู่บ้านจัดสรร
เขาหิ้วซุ่ยเหมี่ยวเดินดุ่ม ๆ ไปยังป้อมยาม
“เหล่าเจียง แมวตัวนี้จับมาจากไหน ดูอ้วนพีไม่น้อย ไม่เหมือนแมวจรจัดเลยนะ?” เพื่อนร่วมงานที่อยู่ในป้อมยามถาม
“เจ้าของบ้านคนก่อนเลี้ยงไว้ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว แมวก็เลยกลายเป็นแมวจรจัดพอดี บ้านฉันหนูเยอะ แมวลายสลิดเก่งเรื่องจับหนูที่สุดเลย”
เหล่าเจียง...ใช่เหล่าเจียงที่หานอวิ๋นเคยพูดถึงหรือเปล่า? เขาเป็นยามอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรหรูแห่งนี้มาตลอดเลยหรือ?
ตอนเหล่าเจียงยัดเธอเข้าไปในกรงเหล็ก ซุ่ยเหมี่ยวไม่ได้ดิ้นรน หากคนคนนี้เป็นเหล่าเจียงจริง ๆ เธอก็จะสาวรอยไปจนเจอตงชุนปอได้
นาน ๆ ทีจะได้เป็นนักโทษ ซุ่ยเหมี่ยวจึงเกาะกรงเหล็กแล้วเริ่มเล่นบทบาทสมมติ: ช่วยด้วย! ใครก็ได้มาช่วยลูกแมวน่าสงสารที!
กำลังเล่นสนุกอยู่ดี ๆ เหล่าเจียงก็ยกกรงเหล็กขึ้นมาเสียอย่างนั้น “ฉันหมดเวรกลางวันแล้ว กลับก่อนนะ” เขาขี่รถไฟฟ้าคันหนึ่ง โดยวางกรงของซุ่ยเหมี่ยวไว้ด้านหน้า ซุ่ยเหมี่ยวมองเส้นทาง
เธอคุ้นกับถนนเส้นนี้ดี มุ่งไปทางเดียวกับหน่วยสุนัขตำรวจจริง ๆ ด้วย พอขับไปได้สิบกว่านาที ซุ่ยเหมี่ยวก็ผ่านหน่วยสุนัขตำรวจ จากนั้นไปข้างหน้าก็เป็นชานเมืองแล้ว ไม่มีตึกสูง มีแต่บ้านเรือนสามถึงสี่ชั้นกับไร่นาผืนกว้าง
เหล่าเจียงเลี้ยวขวาเข้าสู่ถนนชนบท ซุ่ยเหมี่ยวมองไปตลอดทาง นอกจากตรงแยกเมื่อครู่จะมีกล้องวงจรปิดแล้ว ถนนเส้นนี้ก็ไม่มีสักตัว เธอจดจำสภาพถนนตลอดเส้นทางไว้ในใจ
ซุ่ยเหมี่ยวมองออกแล้วว่าถนนชนบทเส้นนี้เป็นถนนสายหลักของแถบนี้ ทุกระยะจะมีทางแยกเล็ก ๆ มุ่งไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่ง หลังเข้ามาได้ก็ผ่านไปแล้วห้าหมู่บ้าน ข้างหน้าต่อจากนี้มีแต่ไร่นาสุดลูกหูลูกตา