“ท่านอ๋องมีคำสั่ง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้เริ่มดำเนินการก่อสร้างและขยายการผลิตครั้งใหญ่...”
ชาวนาสูงวัยสองคนที่อยู่ด้านล่างเวทีขยับเข้าไปกระซิบกัน “บัณฑิตหนุ่มคนนั้นพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรกัน?”
“ยังไม่เข้าใจอีกหรือ? คนที่ทำนาก็ต้องทำนาให้มากขึ้น คนที่ทำงานก็ต้องทำงานให้มากขึ้นไงล่ะ ไม่ได้ยินหรือว่า ข้างนอกเขารบกันแล้ว ไม่รู้ว่าจะมาถึงหน้าบ้านเราเมื่อไร นี่แหละเรียกว่าการสำรอง ใช่แล้ว สำรองเสบียงทหาร”
อีกคนเสริมขึ้นมา “ก็ใช่น่ะสิ ทางซงหนูนั่นก็ยังคิดร้ายไม่เลิก คราวก่อนหนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านเราขนอาวุธไปให้พวกเขา เอ๊ย ไม่ใช่สิ ขนอุปกรณ์การเกษตรไปให้ โอ๊ย พวกซงหนูนี่โหดเหี้ยมจริง ๆ!”
“ก็เพราะท่านอ๋องปรีชาสามารถ บ้านเมืองของเราถึงได้อุดมสมบูรณ์ ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าถ้าไม่มีท่านอ๋อง ชีวิตพวกเราจะเป็นอย่างไร” ที่จริงพวกเขาเพิ่งได้กินอิ่มมาแค่ราว 2 ปี แต่ความเปลี่ยนแปลงในช่วง 2 ปีนี้กลับรวดเร็วราวกับผ่านไปแล้ว 20-30 ปี
ทางด้านเสิ่นอวี๋เองก็ได้รับข่าวดีครั้งใหญ่เช่นกัน
หลายปีแล้ว! เขาเฝ้าตามหาพืชผลที่ให้ผลผลิตสูงกว่าเดิมมาโดยตลอด อาจารย์ของเขายังพูดถึงมันเทศกับข้าวโพดอยู่เนือง ๆ ด้วยเหตุนี้เขาจึงส่งคณะออกตามหาสมบัติด้วยตัวเอง อีกทั้งยังมอบภารกิจว่าจ้างให้กองคาราวานทุกคณะที่เดินทางผ่าน
ในที่สุดคราวนี้ก็รอจนได้ เสิ่นอวี๋จ้องต้นไม้สีเขียวในกระถางอย่างละเอียด เหนือดินมีเถาลำต้นคดเคี้ยว เขาเคยเห็นภาพมันเทศมาก่อน ดูจากรูปร่างแล้วคล้ายกับในภาพอยู่เจ็ดแปดส่วน
“เล่าให้ละเอียดหน่อย เจ้าพบสิ่งนี้ได้อย่างไร?” เสิ่นอวี๋ถามพ่อค้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเป็นผู้ถวายต้นไม้นี้
“ขอเรียนท่านอ๋อง พืชชนิดนี้ไม่ใช่พืชพื้นเมืองของแผ่นดินจงหยวน ข้าน้อยบังเอิญได้ยินพ่อค้าหลู่ซ่งคนหนึ่งพูดว่าเคยได้ยินเรื่องพืชชนิดนี้มาก่อน ข้าน้อยจึงไหว้วานให้เขาช่วยสืบหาเบาะแส”
“ภายหลังพ่อค้าต้าสือคนหนึ่งบอกข้าน้อยว่า เรือสินค้าของพวกเขาเคยหลงทางกลางทะเล จนไปถึงดินแดนอัศจรรย์แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีคนปลูกพืชชนิดนี้ พวกเขาจึงลองปลูกติดเรือกลับมาด้วย”