หลิวชิงหลิงตรวจนับกองทัพ แล้วทิ้งทหารไว้ 500 นายให้ติดตามหวงซาน นางเรียกหวงซานเข้ามา กระซิบเสียงเบาว่า “ข้าจะนำทัพออกจากเมือง เจ้าอยู่รักษาจวิ้นหลินชวนไว้ โดยเฉพาะต้องจับตาตระกูลเหล่านั้นให้ดี อย่าเปิดโอกาสให้พวกเขาฉวยประโยชน์ได้”
จากนั้นหลิวชิงหลิงก็สวมเกราะ มือหนึ่งถือทวนพู่แดง อีกมือจับบังเหียน ขี่ม้านำกองทัพออกเดินทางไปยังอำเภอหลินชวน
ขณะนั้นเป็นช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงอันแสนวุ่นวาย ชาวบ้านต่างทำงานอยู่ในนา เมื่อเห็นกองทัพเคลื่อนผ่านถนนใหญ่ พวกเขาก็ยืดตัวขึ้นยืนมองส่งทีละคน พวกเขารู้ว่ากองทัพผู้ลี้ภัยกำลังจะมา และจะยึดบ้านกับเสบียงของพวกตน
พอคิดถึงเรื่องนี้ ทุกคนต่างกำเคียวในมือแน่น ใครก็ตามที่คิดจะทำลายชีวิตอันสงบสุขซึ่งกว่าจะได้มาก็แสนยากลำบาก พวกเขาก็พร้อมสู้จนตัวตาย!!
หลายคนก้าวข้ามนาข้าวมายืนริมถนน มือยังกำเคียวไว้ สวมเพียงเสื้อกั๊กตัวเดียว บางคนถึงกับใส่รองเท้าฟาง พวกเขาจะตามฮูหยินไปต่อต้านศัตรู!!
หลิวชิงหลิงเห็นชาวบ้านสองข้างทางมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงดึงบังเหียนให้หยุด เสียงฝีเท้าของทหารที่กำลังเดินอย่างเป็นระเบียบก็เงียบลงพร้อมกัน
หลิวชิงหลิงมองสีหน้าแน่วแน่ของพวกเขา สูดหายใจลึกก่อนกล่าวว่า “พี่น้องทั้งหลาย กลับไปเถิด เรื่องสำคัญที่สุดของพวกเจ้าในตอนนี้คือรีบเก็บเกี่ยวเสบียง
ข้าอยู่ที่หลินชวน เสวยสุขจากหยาดเหงื่อของราษฎร ถึงเวลาแล้วที่ข้าต้องยืนหยัดออกมาปกป้องพวกเจ้า หากถึงขั้นต้องให้พวกเจ้าร่วมต่อต้านศัตรู เช่นนั้นข้าหลิวชิงหลิงก็จะสู้จนตัวตาย!”
กล่าวจบ นางใช้เท้ากระทุ้งท้องม้า แล้วออกเดินทางต่อ
“ขอให้ท่านแม่ทัพมีชัยกลับมา!!” ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ชาวบ้านที่ยืนอยู่ริมทางต่างพากันคุกเข่าตะโกนตาม
หลังเร่งเดินทางไม่หยุด ในที่สุดสองวันต่อมาก็มาถึงจือชวน นายอำเภอของอำเภอจือชวนในเวลานี้คือหวังหยาง เขามีความดีความชอบใหญ่หลวงจากเรื่องการปั่นด้ายขนแกะ จึงถูกเสิ่นอวี๋ย้ายมารับตำแหน่งนายอำเภอที่จือชวนตั้งแต่ครึ่งปีก่อน
หวังหยางเห็นหลิวชิงหลิงในชุดเกราะก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รีบตั้งสติแล้วรายงานสถานการณ์ปัจจุบัน