ไม่มีใครเป็นคนโง่ แม่ทัพตู้เหลียวหลิวกวงอู๋ได้ยินว่าภรรยาได้รับเทียบเชิญจากจวนอ๋องหลินชวน ทั้งยังเชิญบุตรสาวในบ้านไปชมดอกไม้ด้วย ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะผูกสัมพันธ์กับตระกูลของเขา
จะบอกว่าไม่หวั่นไหวก็เป็นไปไม่ได้ ทุกปีเขาอุตส่าห์คิดหาหนทางส่งของกำนัลให้บุคคลสำคัญในเมืองหลวงไปเพื่ออะไรเล่า ก็เพื่อให้เสบียงและยุทโธปกรณ์ของกองทัพได้รับการรับประกัน ไม่ต้องออกรบไปได้ครึ่งทางแล้วถูกฝ่ายหลังถ่วงขา การกลับเมืองหลวงคราวนี้ก็เพื่อขอเสบียงกับเงินเดือนทหาร จะได้พากลับไปตอนเดินทางกลับไปประจำการรักษาการณ์ทางเหนือในอีกไม่กี่วัน
เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะข้องเกี่ยวกับอ๋องเหล่านี้ ใครจะรู้ว่าคนที่ยังมีชีวิตชีวาอยู่ในวันนี้ วันหน้าจะประสบเคราะห์อะไรหรือไม่ แต่เมื่ออ๋องหลินชวนแสดงไมตรีมาแล้ว หากเขาปฏิเสธก็อย่าหวังว่าจะอยู่ในเมืองหลวงต่อไปได้ ดูเหมือนมีสิทธิ์เลือก แต่ความจริงไม่มีทางให้เขาปฏิเสธเลย
ลองคิดในแง่ดี อย่างน้อยเสิ่นกงก็ยังมีหน้ามีตาต่อหน้าฮ่องเต้อยู่มาก หลิวกวงอู๋กำชับภรรยาว่า “พาลูกสาวทั้งสามไปด้วย โดยเฉพาะชิงหลิง บอกให้นางเก็บอารมณ์เสียบ้าง”
ภรรยาได้ยินแล้วแทบพูดไม่ออก จะให้เก็บอารมณ์เสียหน่อยก็จบเสียที่ไหน คนอื่นเป็นบุรุษสูงเจ็ดฉื่อ แต่นางสูงยิ่งกว่าบุรุษเจ็ดฉื่อเสียอีก แถมหน้าตายังคมเข้มเช่นนั้น จะเลือกสามีอย่างไรเล่า?! คนเป็นแม่อย่างนางกลุ้มจนแทบตาย ส่วนคนเป็นพ่อกลับคิดว่าไม่ต้องกลัวว่าจะออกเรือนไม่ได้
ความรู้สึกเหนือกว่าของตระกูลขุนนางสูงศักดิ์ต่อหน้าแม่ทัพปรากฏชัดในงานเลี้ยงนี้ หลิวกวงอู๋กับคนในบ้านอีกสามคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นราวกับลิงถูกนำมาให้คนดู คุณหนูหลายคนใช้พัดกลมบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง พลางมองพวกนางแล้วกระซิบกระซาบกัน
หลิวชิงหลิงจ้องพวกนางอยู่อย่างนั้น ใครจะคิดว่าพวกนางกลับยิ่งมองนางอย่างเขินอาย นี่มันป่วยหรืออย่างไร?!