จางลี่ไม่คิดเลยว่า หลังจากต้าจ้วงได้อยู่กับเหมียวเหมียวตามลำพังพักหนึ่ง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะพัฒนาอย่างก้าวกระโดด เหมียวเหมียวแทบไม่เปลี่ยนไปเท่าไร แต่ต้าจ้วงกลับเปลี่ยนจากขั้วหนึ่งไปอีกขั้วอย่างสิ้นเชิง
“หัวหน้า จะกินเนื้อไหม ในชามฉันมีนะ!” ต้าจ้วงดันชามของตัวเองไปทางซุ่ยเหมี่ยว เขาชอบที่หัวหน้าปกป้องเขาเมื่อครู่มากจริง ๆ ที่แท้ความรู้สึกเวลามีแมวคอยหนุนหลังมันดีขนาดนี้เอง
“กินของนายไปเถอะ ในชามฉันก็มีเหมือนกัน!” ซุ่ยเหมี่ยวเริ่มรับมือความกระตือรือร้นของต้าจ้วงไม่ไหวแล้ว เธอยังชอบท่าทางหยิ่งยโสไม่ยอมใครของเขาเมื่อก่อนมากกว่า
ตอนเที่ยง หลี่เสี่ยวเหวินอาศัยช่วงว่างระหว่างพักกลางวันแวะมา ไม่รู้ว่าเหมียวเหมียวของเธออยู่ดีมีสุขหรือเปล่า
พอจางลี่เห็นหลี่เสี่ยวเหวินเดินเข้ามา ก็รีบยิ้มแย้มเข้าไปต้อนรับ แล้วดึงเธอไปคุยกันข้าง ๆ เจื้อยแจ้วเล่าเสียยืดยาว
“จริงเหรอเนี่ย?” หลี่เสี่ยวเหวินไม่เชื่อเลยว่าเหมียวเหมียวจะเก่งกาจขนาดนั้น หนูตั้ง 100 กว่าตัว นี่มันแมวซูเปอร์ไซย่าหรือไง
“จริงสิ จริง!” จางลี่เอารูปที่ถ่ายไว้ให้ดู “เสี่ยวเหวิน เธอว่าความสามารถขนาดนี้ ถ้าขังเลี้ยงให้อ้วนอยู่แต่ในบ้านจะไม่เสียดายแย่เหรอ”
หลี่เสี่ยวเหวินเหลือบมองเธอ “คิดจะทำอะไร อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ นี่เป็นแค่ความคิดเข้าข้างตัวเองของเธอ หัวหน้าไม่เห็นด้วยหรอก!”
“ฉันไม่ได้เพ้อฝันไปเองสักหน่อย ประเทศอื่นก็มีแมวตำรวจนี่นา ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเหมียวเหมียวทำไม่ได้ ลองคิดดูสิ ถ้าเราสองคนร่วมมือกันฝึกแมวตำรวจขึ้นมาสักตัว มันอาจเป็นตัวแรกของประเทศเลยก็ได้...”
“อีกอย่าง เหมียวเหมียวเองก็ชอบด้วย ฉันว่าเธอคงไม่ชอบให้เธอขังไว้ในบ้านหรอก”