“ต้าจ้วง หมอบ!”
ต้าจ้วงทำตามคำสั่งของจางลี่ นอนลงกับพื้น
“ยืน!”
“หมอบลง!”
ต้าจ้วงทำตามคำสั่งทีละข้อ ไม่มีอิดออดแม้แต่น้อย
“ไม่เลวเลยต้าจ้วง วันนี้ทำได้ดีมาก!” พอได้ยินคำชมจากครูฝึก ต้าจ้วงก็เหลือบมองไปทางซุ่ยเหมี่ยวอย่างแนบเนียน แล้วแอบอวดอยู่ในใจ
“เอาละ การฝึกเชื่อฟังคำสั่งช่วงเช้าจบแล้ว วันนี้เราต้องเพิ่มระดับความยากกันหน่อยนะต้าจ้วง” พูดจบ จางลี่ก็พาต้าจ้วงไปกลางสนามฝึก ที่นั่นมีอุปกรณ์ฝึกหลากหลายชนิดตั้งอยู่
กระโดดลอดห่วงไฟ กระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง เดินบนเชือก… ซุ่ยเหมี่ยวที่มองอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มคันไม้คันมือไปด้วย ในสายตาของเธอ ต้าจ้วงยังกลัวการฝึกพวกนี้อยู่บ้าง ท่าทางไม่เด็ดขาด โดยเฉพาะตอนเดินบนเชือก ขาทั้งสี่สั่นให้เห็นชัด ๆ
แน่นอนว่า ในฐานะแมว ซุ่ยเหมี่ยวได้เปรียบต้าจ้วงในการฝึกเหล่านี้อยู่แล้ว แต่เรื่องการพุ่งกัดและการไล่ติดตาม แมวก็สู้สุนัขไม่ได้
จางลี่เห็นว่าซุ่ยเหมี่ยวกำลังดูอย่างสนุกสนานอยู่ข้าง ๆ จึงปล่อยให้ต้าจ้วงพักสักครู่ แล้วนั่งยอง ๆ ข้างซุ่ยเหมี่ยว “เหมียวเหมียว อยากลองไหม สนุกมากเลยนะ”
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะให้แมวทำพวกนี้ไปทำไม ในเมื่อมันคงทำแบบต้าจ้วงไม่ได้อยู่แล้ว แต่เธอรู้สึกว่าเหมียวเหมียวเป็นแมวที่พิเศษมาก จึงอยากรู้ว่ายังมีความสามารถอะไรที่ไม่ได้ถูกค้นพบอีกบ้าง
ซุ่ยเหมี่ยวปรายตามองเธอ ก่อนจะเดินอย่างหยิ่งยโสเข้าไปในสนาม พอดีเดินสวนกับต้าจ้วง แถมยังได้ยินเขาส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ เจ้าต้าจ้วงทึ่มเอ๊ย ทำไมถึงไม่เคยจำบทเรียนเสียทีนะ