ชายชรา หรือก็คือตงชุนปอ อุ้มซุ่ยเหมี่ยวขึ้นมาในอ้อมแขน «เจ้าแมวน้อย หิวแล้วใช่ไหม? ปลานิดหน่อยแค่นี้คงกินไม่อิ่มหรอก กลับบ้านกับฉันสิ เดี๋ยวทำปลาให้กิน»
แม้เขาจะกำชับลูกน้องให้ระแวดระวังรอบตัวอยู่เสมอ แต่ใครจะเกร็งประสาทตลอดเวลาได้กันล่ะ? ยามนี้มีเพียงเขากับแมวตัวหนึ่ง เขาจึงยอมผ่อนคลายอยู่ต่อหน้าเจ้าแมวน้อยสักครู่
ซุ่ยเหมี่ยวถูกอุ้มไว้ รู้สึกเหมือนโดนกำแพงก้อนหนึ่งกดทับอยู่ เฮ้ย ชายชรานี่ดูอายุไม่น้อยแล้ว ไม่นึกเลยว่ากล้ามเนื้อจะยังแน่นขนาดนี้ ดูท่าจะเป็นคนฝึกฝนวรยุทธ์
เมื่อเข้าไปในวิลล่า ซุ่ยเหมี่ยวเห็นว่าการจัดวางดูสง่างามมีรสนิยม แต่น่าเสียดาย ต่อให้หรูหราฟู่ฟ่าขนาดไหน ก็กลบกลิ่นเหม็นเน่าที่ซ่อนอยู่ในความมืดไม่มิด
«ป้าหวัง เอาปลามาให้แมวลายตัวนี้กินสักชิ้น แล้วไปดูกล้องวงจรปิดด้วย เมื่อกี้มันใช้หางตกปลาทองขึ้นมาได้ตัวหนึ่งเชียวนะ»
«จริงหรือคะ?» ซุ่ยเหมี่ยวมองหญิงวัยกลางคนร่างอ้วนที่เดินออกมาจากครัว ใบหน้าเปี่ยมเมตตา «ที่บ้านเหลือแต่ปลาทูน่า แต่แมวก็น่าจะกินปลาได้ทุกชนิดแหละค่ะ»
ซุ่ยเหมี่ยวมองปลาทูน่าชิ้นใหญ่เท่ากำปั้นผู้ชายตรงหน้าแล้วเบิกตากว้าง เธอไม่เคยกินมื้อไหนหรูหราขนาดนี้มาก่อน ช่างฟุ่มเฟือยเกินพอดีจริง ๆ
«ฮ่า ๆ ๆ ป้าหวัง ดูสีหน้าแมวตัวนี้สิ ตกใจจนตาค้างแล้ว» ตงชุนปอเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ «กินเถอะ กินให้หมด มีเท่าไรก็กินเท่านั้น ถ้ากินน้อย คนอื่นจะนึกว่าฉันเลี้ยงแมวไม่ไหว» คำพูดนี้เห็นได้ชัดว่ามีความหมายแฝง
«คุณตง อย่าเก็บเรื่องครั้งนี้มาใส่ใจเลยค่ะ แค่พลาดไปชั่วคราวเท่านั้น ขอเพียงภูเขาเขียวยังคงอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืน»