ซุ่ยเหมี่ยวถีบพื้นเต็มแรงเพื่อหยุดตัวเองไม่ให้ถอยต่อไป มองก้อนกลมขาวดำตรงหน้า มันคือแพนด้าที่กลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว ดวงตาแดงก่ำ ส่วนร่างกายก็ใหญ่ขึ้นถึงสามสี่เท่าจากปกติ
ถ้าแพนด้าที่เห็นกันตามปกติน่ารักละก็ แพนด้าตัวนี้คงเรียกได้ว่าเป็นสัตว์กินเหล็กของแท้ จนซุ่ยเหมี่ยวอดคิดไม่ได้ว่าพาหนะของฉือโหยวควรมีหน้าตาแบบนี้แหละ
ถึงจะยังดูอ้วนตุ้ยนุ้ย แต่ความอ้วนของคนขี้เกียจกับความอ้วนของแม่ทัพนั้นต่างกันคนละเรื่อง
นับตั้งแต่มาถึงตอนนี้ นี่คือคู่ต่อสู้ที่ดุร้ายที่สุดเท่าที่ซุ่ยเหมี่ยวเคยเจอมา และยังเป็นสัตว์กลายพันธุ์ตัวแรกด้วย
ซุ่ยเหมี่ยวยืนขึ้น จ้องมันเขม็ง «ถอยไปซะ ต่างคนต่างอยู่!» เธอยังทำใจลงมือไม่ลง และตอนนี้ก็ไม่มีความคิดจะยื้ออยู่กับมัน ถ้าต่างฝ่ายต่างถอยคนละก้าวได้ก็ดีที่สุด!
แพนด้ากลายพันธุ์เองก็ดูออกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คู่มือ แต่ก็ยังต้านทานสิ่งล่อใจไม่ไหว มันยังไม่เคยลิ้มรสผู้บำเพ็ญมาก่อน
เมื่อเห็นแพนด้าพุ่งเข้าหาเธออย่างไม่ลังเล ซุ่ยเหมี่ยวก็ทะยานตัวขึ้นจากพื้น แล้วพุ่งดิ่งลงมาเตะหน้าผากมันเต็มแรงจนกลิ้งไปหลายตลบ
ความดุร้ายของมันปะทุขึ้นทันที มันแผดเสียงใส่ซุ่ยเหมี่ยว «โฮ่ง ๆ ๆ!!!»
ฮ่า ๆ ๆ ขอโทษที ซุ่ยเหมี่ยวรู้ว่าเสียงแบบนี้หมายถึงแพนด้ากำลังโมโห แต่พอได้ยินแพนด้าเห่าขึ้นมาจริง ๆ เธอกลั้นขำไม่ไหว!
แพนด้ายิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ ยังไม่เคยมีใครกล้าดูแคลนมันขนาดนี้!!! มันพุ่งเข้าใส่เธออีกครั้งอย่างหัวแข็ง
«ตอนแรกกะว่าจะต่างคนต่างไป แต่ดูเหมือนแกจะไม่อยากแยกจากฉัน งั้นฉันพากลับไปด้วยก็แล้วกัน»
พูดจบ ซุ่ยเหมี่ยวก็พลิกตัวกลางอากาศ ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนหลังแพนด้าแล้วคว้าขนของมันไว้