ในที่สุดหลินต้าไห่ก็พบพวกเดียวกันเสียที ระหว่างทางเขาจับมือหม่าเจิงไว้ไม่ยอมปล่อย พอกลับถึงค่ายและได้ยินหม่าเจิงถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขา ก็พรั่งพรูออกมาทั้งน้ำตา
“หัวหน้า ผมลำบากแทบแย่ตอนอยู่ข้างในนั่น” พูดจบก็ถกเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรูเข็มเต็มตัวพร้อมร่องรอยจากไฟฟ้าช็อต บาดแผลถี่ยิบจนหม่าเจิงกับคนอื่น ๆ ที่ไม่ทันตั้งตัวพากันสูดหายใจเฮือก
“คุณลุง เล่าให้ละเอียดหน่อยได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น!?” พอเห็นภาพนี้ ความคิดเกี่ยวกับลัทธินอกรีตมากมายก็ผุดขึ้นมาในหัวหม่าเจิง
เขารู้ว่าตอนนี้หลายประเทศกำลังเร่งทำวิจัยกับมนุษย์อย่างบ้าคลั่ง หวังหาวิธีรับมือกับไวรัส แต่ไม่คิดเลยว่าในเขตหวงห้ามของประเทศตัวเองก็มีเรื่องแบบนี้ด้วย
ใครจะคิดว่าประโยคแรกที่หลินต้าไห่พูดเกือบทำให้เขาสะดุ้งโหยง “คุณไม่รู้หรอกว่าในแดนลี้ลับมีคนบ้าอยู่คนหนึ่ง ตอนที่ผมเพิ่งกลายเป็นซอมบี้ เธอก็จับผมไปแล้ว”
“คุณเป็นซอมบี้เหรอ!?” เป็นไปไม่ได้สิ นี่ก็ดูเป็นคนปกติชัด ๆ นี่นา!?
“ผมจะหลอกหนุ่มน้อยอย่างคุณไปทำไม ก่อนหน้านี้ผมกลายเป็นซอมบี้จริง ๆ แต่เรื่องนี้มันก็เป็นแค่โรคไม่ใช่เหรอ? หลังจากนั้นผมก็ค่อย ๆ หายดีเอง” หลินต้าไห่เล่าอย่างเป็นเรื่องเป็นราว น้ำเสียงฟังดูเหมือนเขาคิดว่าตัวเองแค่ป่วยเท่านั้น