หลินต้าไห่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ ใจคอไม่สงบ ตอนนี้เขาอยู่บนรถทหาร คอกด้านหลังอัดแน่นไปด้วยซอมบี้ที่ถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา
“หัวหน้าหม่า คุณว่าเที่ยวนี้ผมกลับไปจะไม่กลายเป็นคนทรยศหรือครับ?” หลายวันก่อนเขาคิดว่าอาจเป็นเพราะพลังวิญญาณ ทำให้การชักนำพลังเข้าสู่ร่างกายใช้ไม่ได้ในโลกภายนอกแดนลี้ลับ
ใครจะคิดว่าเรื่องนี้จะพาเขาตกหลุมพรางเข้าเต็ม ๆ เขาขนซอมบี้ขึ้นรถไปตั้งสิบกว่าคัน มุ่งหน้าไปยังแดนลี้ลับด้วยกัน
นอกจากซอมบี้แล้ว ยังมีผู้วิวัฒน์เกือบร้อยคน มีเพียงคนเหล่านี้เท่านั้นที่อยู่ในแดนลี้ลับได้นานกว่าเดิม หม่าเจิงก็เป็นหนึ่งในนั้น
“คุณอาหลิน อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ! พวกเราก็มาเพื่อขอคำแนะนำจากอาจารย์สุ่ยเรื่องวิธีแก้ไขโดยเฉพาะ ช่วงนี้คุณอยู่ข้างนอกก็คงเห็นชัดแล้วว่าไวรัสกลายเป็นภัยคุกคามอันดับหนึ่งของโลกไปแล้ว”
หลังจากภัยพิบัติอุกกาบาตในช่วงแรก ตอนนี้ยังเกิดการระบาดของซอมบี้เป็นหย่อม ๆ อยู่เรื่อย ๆ เพราะก๊าซพิษแพร่กระจาย กองทัพเองก็วิ่งวุ่นจนแทบไม่ทัน กดน้ำเต้าใบนี้ลง ใบนั้นก็ผุดขึ้นมาแทน
“เฮ้อ!” หลินต้าไห่รู้ดี ก่อนพวกเขาออกเดินทางหนึ่งวันยังเกิดเรื่องใหญ่ระดับนานาชาติ อาเหม่ยทิ้งระเบิดลูกหนึ่งใส่เมืองม่ายที่ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้โดยสิ้นเชิง
นี่เป็นระเบิดปรมาณูลูกที่สามที่อาเหม่ยทิ้งลงมาจนถึงตอนนี้ และเป็นหนึ่งในเพียงสามลูกที่ทั่วโลกนำมาใช้จริงจนถึงปัจจุบัน
การกระทำครั้งนี้ทำให้ท่าทีของหลายประเทศที่มีต่อซอมบี้เปลี่ยนไปไม่น้อย อีกทั้งยังทำให้สถานการณ์ทั่วโลกซับซ้อนยิ่งขึ้น หัวกั๋วต้องเผชิญแรงกดดันมากกว่าเดิม
“หัวหน้าหม่า เรื่องนี้ผมก็ไม่กล้ารับปาก...”
“ไม่เป็นไรครับ คุณอาหลิน เรื่องทั้งหมดให้พวกเราคุยกับอาจารย์สุ่ยเอง”
ระหว่างพูดกัน พวกเขาก็มาถึงเขตแดนแล้ว คราวนี้รู้ตำแหน่งที่แน่นอน จึงเดินทางมาตามทางหลวง คนที่ด่านตรวจได้รับแจ้งแล้ว และคนที่เฝ้าอยู่ก็บังเอิญเป็นคนคุ้นเคยของหม่าเจิง