“มีอะไรหรือ?” หลิวเฮ่าเซวียนหันไปมองตงชุนปอ ในช่วงเวลาตึงเครียดเช่นนี้ แค่มีอะไรขยับเพียงเล็กน้อยก็ทำให้เขาตกใจได้แล้ว สีหน้าของตงชุนปอดูผิดปกติ หรือว่าจะเป็นตำรวจ...
“ในที่สุดก็สืบพบหนอนบ่อนไส้ที่ตามตรวจสอบอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว หลิว เห็นทีฉันต้องไปจัดการคนทรยศทางนี้ก่อน ขอตัวก่อนนะ” พูดจบ เขาก็พาจ้าวเฉินเข้าไปในบ้านโดยไม่รอให้หลิวเฮ่าเซวียนตอบ
พอเข้าบ้าน ตงชุนปอก็โยนแมวในมือทิ้งทันที “ป้าหวัง!”
ซุ่ยเหมี่ยวอาศัยจังหวะนั้นหลบไปอีกด้าน พยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับฉากหลัง
“คุณตง...” ป้าหวังเห็นตงชุนปอเรียกเสียงต่ำ จึงเดินเข้าไปหา
“ไปเอากล่องในตู้เซฟห้องหนังสือ แล้วไปเจอกันที่โรงรถใต้ดิน พวกเราถูกเปิดโปงแล้ว”
สีหน้าป้าหวังกับจ้าวเฉินเคร่งขรึมขึ้น พวกเขารู้ว่าคนที่เกี่ยวข้องกับการซื้อขายในบ้านมีเพียงสามคน ตงชุนปอไม่มีทางเป็นไปได้ งั้นก็หมายความว่า...
“ไม่ต้องคิดแล้ว ฉันไม่ได้สงสัยพวกเธอสองคน รีบไปเตรียมตัว!”
“ครับ!”
หลิวเฮ่าเซวียนมองตงชุนปอรีบร้อนจากไป ก่อนจะจมอยู่ในห้วงความคิด “ไม่ชอบมาพากล!” เขารีบเรียกคนงาน “รีบขนรั้วขึ้นรถ!”
เพราะความโลภชั่ววูบ เขาจึงถูกตำรวจสกัดไว้ทั้งที่ยังไม่ทันออกจากประตูหมู่บ้านจัดสรร หลิวเฮ่าเซวียนนั่งอยู่บนรถบรรทุก มือเท้าเย็นเฉียบ ตอนนี้บนรถมีของอยู่เกือบ 1 ตัน หากถูกจับได้ เรื่องที่เขาทำมาทั้งหมดต้องถูกขุดคุ้ยจนเกลี้ยงแน่ ไม่มีทางหนีโทษได้!
“นายจ้าง เราจะทำยังไงดี?” คนขับก็รู้เรื่องด้วย เวลานี้จึงไม่อาจสงบใจได้เลย
“พุ่งฝ่าไป! เรายังมีโอกาสรอดอยู่!”
น่าเสียดายที่ตำรวจวางกำลังปิดล้อมไว้รอบหมู่บ้านจัดสรรตั้งแต่แรก การกระทำของหลิวเฮ่าเซวียนจึงเป็นเพียงการดิ้นรนเฮือกสุดท้าย ไม่ถึง 10 นาที ตำรวจก็เข้าควบคุมตัวเขาได้