งานมงคลสมรสของเสิ่นอวี๋กับหลิวชิงหลิงดำเนินไปอย่างรวดเร็ว นี่เป็นความประสงค์ของเสิ่นตวนด้วย ฮ่องเต้เฒ่าดูท่าจะไม่ไหวแล้ว หากสวรรคตขึ้นมา ทั้งแผ่นดินก็ต้องไว้ทุกข์ งานแต่งงานทั้งหลายย่อมต้องเลื่อนออกไป
ตอนเสิ่นอวี๋แต่งงานก็ถือว่าเป็นชายหนุ่มวัยกลางคนแล้ว ขั้นตอนการสมรสครั้งนี้จึงเรียบง่ายขึ้นมาก ทั้งหมดก็เพื่อให้ทันก่อนเกิดเหตุไม่คาดฝัน
ดีที่ตอนหมั้นหมายกันก่อนหน้านี้ พวกเขาทำพิธีการต่าง ๆ ไปทีละขั้นจนพร้อมหมดแล้ว
หลิวชิงหลิงร่ำลาบิดามารดาเรียบร้อยแล้ว และย้ายไปพักที่เรือนพักนอกเมืองจวิ้นหลินชวน โดยมีหลิวชิงหนูคอยคุ้มกัน เสิ่นอวี๋จะไม่สงสัยใคร่รู้เลยก็คงเป็นไปไม่ได้ เขาถึงกับแอบบอกซุ่ยเหมี่ยวว่า “ถ้าท่านอาจารย์อยากรู้จักว่าที่ภรรยาของศิษย์ ก็ไปดูที่เรือนพักได้ขอรับ”
ซุ่ยเหมี่ยวปรายตามองเขา “ข้าไม่อยากรู้ อีกสามวันก็ได้เจอกันเอง”
เสิ่นอวี๋: ……นี่เขาต่างหากที่อยากรู้ ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าอาจารย์ได้เจอกันแล้ว จะเล่าให้ฟังได้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร
“ยามไก่ขัน ฟ้ากำลังสาง เจ้าสาวลุกขึ้นแต่งกายเต็มยศ สวมกระโปรงปักลาย เสื้อคลุมงามตา สวมรองเท้าไหมบนฝ่าเท้า เครื่องประดับกระดองเต่าบนศีรษะเปล่งประกาย เอวคาดแพรเนื้อบาง ห้อยต่างหูหมิงเยว่ นิ้วเรียวงามดุจรากต้นหอม ปากแดงดั่งชาด ย่างก้าวแช่มช้อยอ่อนช้อย งามเลิศจนไม่มีผู้ใดเทียบได้”
ตั้งแต่เสื้อผ้า รองเท้า เครื่องประดับผม เข็มขัด ต่างหู ไปจนถึงชาดทาปาก รูปลักษณ์และอาภรณ์ของเจ้าสาวคนใหม่ปรากฏชัดอยู่ตรงหน้า หลิวชิงหลิงมองตนเองในกระจกที่ดูแตกต่างจากยามปกติอย่างสิ้นเชิง ในที่สุดก็รู้สึกเหมือนตระหนักขึ้นมาว่าตนกำลังจะแต่งงานเป็นภรรยาคนแล้ว
นางเคยเห็นเพียงภาพวาดของเสิ่นอวี๋ ตลอดสองปีที่ผ่านมาทั้งคู่ติดต่อกันทางจดหมาย นางไม่อาจอ่อนหวานอ่อนโยนดุจสายน้ำเหมือนสตรีในห้องหอคนอื่น ๆ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจึงราบเรียบมาโดยตลอด และนางก็ไม่เคยมีความคิดเพ้อฝันถึงความรักแบบหญิงสาว