มีคนบอกว่า คนทำเกษตรมีความคิดไม่เหมือนใคร พวกเขามักคิดว่าตัวเองสื่อสารกับพืชและสัตว์ที่ปลูกเลี้ยงได้ แถมแต่ละคนยังเรียกตัวเองว่าเป็นดรูอิดรุ่นที่สองอีกด้วย
ไม่รู้ว่านักศึกษามหาวิทยาลัยเกษตรแห่งอื่นเป็นอย่างไร แต่เหล่านักศึกษาของมหาวิทยาลัยเกษตรเอสซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยหน้าใหม่ต่างเชื่อเรื่องนี้อย่างสนิทใจ อย่างน้อยในมหาวิทยาลัยของพวกเขา พวกเขาก็สื่อสารกับพี่ใหญ่เหมียวได้อย่างเป็นมิตรจริง ๆ
ใช่แล้ว หลังจากเว่ยอิงฉีทำภารกิจแฝงตัวเสร็จและกลับเข้าหน่วย ซุ่ยเหมี่ยวก็ใช้ชีวิตสุขสำราญอยู่ที่มหาวิทยาลัยเอส คิดไม่ถึงเลยว่าท้ายที่สุดเธอจะเดินมาถึงเส้นทาง ‘ฉันจะเป็นใหญ่ในมหาวิทยาลัยเกษตร’ จนได้
อย่างเช่นตอนนี้ เธอกำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ตรงนั้น ขณะที่นักศึกษาสามคนคุกเข่าต่อหน้า ถือธูปสามดอก ในเบื้องหน้ามีเครื่องเซ่นไหว้วางอยู่ไม่น้อย พวกเขาก้มกราบพลางขอร้องให้ซุ่ยเหมี่ยวช่วยเหลือ
“พี่ใหญ่เหมียว โครงงานจบการศึกษาของพวกเราเป็นมะเขือเทศลูกเล็ก ตอนนี้ใกล้สุกแล้ว หวังว่าพี่ใหญ่จะช่วยดูแลไม่ให้คนอื่นหรือวิทยานิพนธ์จบการศึกษาของคนอื่นมาเขมือบมันในสิบวันนี้ นี่คือไก่ย่าง อาหารแมว แล้วก็แคตนิปที่พวกเรานำมาถวาย ช่วงทำงานพวกเราจะจัดให้วันละสามมื้อตามมาตรฐานนี้ พี่ใหญ่คิดว่าอย่างไรบ้าง?!”
ซุ่ยเหมี่ยวมองเครื่องเซ่นที่อยู่ตรงหน้า ไม่เลว รู้จักเอาใจ! ตอนนี้ทุกคนต่างยุ่งกับโครงงานจบการศึกษาของตัวเอง ธุรกิจของกองพิทักษ์โครงงานแมวเหมียวของพวกเราก็เลยพุ่งสูงขึ้น ก่อนหน้านี้มีคนหนึ่งเอาอาหารแมวมาให้แค่นิดเดียว ซุ่ยเหมี่ยวก็ไล่ตะเพิดออกไปทันที นี่คิดจะเอาอะไรกัน ของแค่นี้ ต่อให้เอาไปให้ลูกน้องเหมียวของเธอก็ยังน่าอับอายเลย
ท่ามกลางสายตากระวนกระวายของพวกเขา ซุ่ยเหมี่ยวเหยียดยืดตัว ก่อนจะเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย นั่นหมายความว่าเธอตกลงรับคำขอแล้ว
“ตกลงแล้ว ตกลงแล้ว!”
นักศึกษาทั้งสามรอเงียบ ๆ จนซุ่ยเหมี่ยวกินเสร็จ
“เร็วเข้า รีบอุ้มพี่ใหญ่ไปที่แปลงของพวกเรา”