ซุ่ยเหมี่ยวดมกลิ่นของหานอวิ๋นไปพลาง เดินเตร็ดเตร่ออกจากเขตบ้านพักหรูไปพลาง เขาไม่ได้จอดรถไว้ข้างในเขตบ้านพัก แต่จอดไว้ด้านนอก เป็นแม่หวังที่มาพาตัวเข้าไป
ซุ่ยเหมี่ยวตามกลิ่นจนเจอ แล้วก็จำเลขทะเบียนรถไว้ด้วย เธอแหงนหน้าหาว ก่อนมองไปรอบ ๆ ตรงนี้เป็นจุดอับของกล้องวงจรปิดนี่นา จุ๊ ๆ บังเอิญหรือจงใจทำกันแน่
ซุ่ยเหมี่ยวมุดเข้าไปใต้ท้องรถทันที พอได้ยินว่าหานอวิ๋นกำลังเดินเข้ามาใกล้ เธอก็รีบมุดเข้าไปใต้ตัวถังรถ หาตำแหน่งที่เหมาะ แล้วเกาะแน่นไม่ปล่อย
ผ่านไปราวสามสิบกว่านาที ซุ่ยเหมี่ยวรู้สึกถึงแรงเอียงและแรงสั่นสะเทือน จึงรู้ว่ารถเข้ามาในลานจอดรถใต้ดินของหมู่บ้านแล้ว ใกล้ถึงจุดหมายของเธอเข้าไปทุกที
ในที่สุด รถก็เลี้ยวไปเลี้ยวมา ก่อนจะจอดลง ซุ่ยเหมี่ยวได้ยินเสียงล็อกรถแล้วจึงคลานออกมาจากใต้ท้องรถ ค่อย ๆ ตามหานอวิ๋นไปห่าง ๆ จนเขาเดินลับมุมไป
เธอรออยู่ครู่หนึ่ง พอได้ยินเสียงลิฟต์ลงมาถึงชั้นนี้ก็เดินอ้อมมุมตามไปพอดี แล้วเห็นแผ่นหลังของหานอวิ๋นขณะก้าวเข้าไปในลิฟต์
พอลิฟต์ปิด ซุ่ยเหมี่ยวก็เดินไปที่โถงลิฟต์ เหยียดขาหลังขวาออก ทำท่าราวกับกำลังเลียขน แต่ความจริงเธอกำลังใช้ขาดูตัวเลขชั้นที่ลิฟต์ขึ้นไป
ติ๊ง! ลิฟต์ขึ้นไปเรื่อย ๆ โดยไม่หยุดระหว่างทาง มุ่งตรงไปยังชั้นบนสุด ชั้น 23
โธ่เอ๊ย จะให้ฉันเหนื่อยตายหรือไง ซุ่ยเหมี่ยวจำใจเดินไปทางบันไดหนีไฟ แต่พอดีกับที่เห็นผู้หญิงสองคนเดินเข้ามา
“เหมียว~” มาเลย ให้ฉันใช้วิชาเหมียวพิชิตใจ!
“อุ๊ย ลูกแมวมาจากไหนเนี่ย เป็นแมวจรหรือเปล่า”
“ดูไม่เหมือนนะ อ้วนท้วนสมบูรณ์ขนาดนี้ น่าจะเป็นแมวในหมู่บ้านเรานี่แหละ”
ใจสลายแล้ว ซุ่ยเหมี่ยวคิดว่ารูปร่างตัวเองยังดีอยู่มาก ถึงจะกลายเป็นแมวก็ยังใส่ใจดูแลรูปร่าง แค่ช่วงสองสามวันมานี้ปล่อยตัวไปหน่อยเท่านั้นเอง