"วางมาดใหญ่ขนาดนี้ ไม่ตื่นเต้นจนความดันพุ่งเหรอ?"
"ไม่รู้ว่าร่างกายนายท่านหลินจะรับไหวไหมนะ..."
ว่านเจวี้ยนซูพึมพำ แววตาผ่อนคลายจับจ้องไปทางหลินเทียนเซี่ย
แต่กลับไม่เห็นสีหน้าภาคภูมิใจแม้แต่น้อยบนใบหน้าอีกฝ่าย
คิ้วขมวดเล็กน้อย แววตากลับแฝงร่องรอยความเสียดาย
"เอ๊ะ? ดูเหมือนจะหนักข้อไปหน่อย... รู้งี้ปล่อยออกมาลองเชิงสักตัวก่อนก็ดี..."
หนักข้อไปหน่อย?
รู้งี้ปล่อยออกมาลองเชิงสักตัวก่อน?
สรุปว่าที่ทำมานาน หลินเทียนเซี่ยเองก็ไม่รู้ว่าหุ่นเชิดสี่ตัวที่ปล่อยออกมาแข็งแกร่งแค่ไหน?!
จงใจรอให้คนตระกูลจ้าวบุกมาถึงที่ แล้วทดสอบพลังรบ?
ในพริบตา ว่านเจวี้ยนซูรู้สึกว่าคนตระกูลจ้าวที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามช่างน่าขันยิ่งนัก
ทุ่มเทแรงใจ เลือกเวลา จัดกำลังคน
เตรียมการอย่างเต็มที่!
เดิมทีหมายจะกวาดล้างตระกูลหลินในคราวเดียว
สุดท้าย แม้แต่หุ่นเชิดที่อีกฝ่ายปล่อยออกมาลวก ๆ ยังรับมือไม่ได้
"ช่างเถอะ ๆ ในเมื่อปล่อยออกมาหมดแล้ว ก็ฆ่าให้หมดแล้วกัน"
พร้อมกับเสียงถอนหายใจเบา ๆ ของหลินเทียนเซี่ย หุ่นเชิดทาสมืดทั้งสี่ก็ขยับร่างกายอีกครั้ง
ดุจพยัคฆ์เข้าฝูงแกะ ฆ่าลูกหลานตระกูลจ้าวจนแตกกระเจิง
ว่านเจวี้ยนซูใจสั่นวาบ ไม่ปล่อยเวลาว่าง รีบส่งสัญญาณตาให้ลูกหลานตระกูลว่าน สกัดกั้นลูกหลานตระกูลจ้าวที่หลบหนีทั้งหมด
ตามคำขอของหลินเทียนเซี่ย พวกเขาไม่ลงมือสังหาร เพียงแค่เตะคนกลับเข้าไป จากนั้นจึงเฝ้าดูการสังหารของหุ่นเชิดด้วยความสนอกสนใจ