"ว่านเจวี้ยนซูแห่งตระกูลว่าน? เขามาที่นี่ได้ยังไง..."
จ้าวติ่งกั๋วตกใจสุดขีด ขณะเดียวกัน ชายหนุ่มชุดดำก็กวาดสายตามามองนาง
ใบหน้าหล่อเหลาคิ้วโก่งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แวบหนึ่งมีแววสังหารซ่อนอยู่
"นายท่านหลิน ดูเหมือนท่านยังมีแขกอื่นอีก?"
หลินเทียนเซี่ยค้นพบตั้งแต่แรกแล้วว่ามีคนตระกูลจ้าวมาขวางอยู่ข้างนอก แม้จะตกใจ แต่สีหน้าก็ระแวดระวังขึ้นทันที
"ตระกูลจ้าว? มาดีทีเดียว!"
"ข้าหลินเทียนเซี่ยยังไม่ทันไปหาเรื่องพวกเจ้า พวกเจ้ากลับพาตัวมาให้เอง!"
"ยังไง? จะมาขอขมาเรื่องที่เคยหลอกขายข้อมูลแดนลับรึ?"
ถึงแม้หลินเทียนเซี่ยจะเป็นคนจิตใจดีงามไม่ถนัดพูดเสียดสี
แต่ยังไงก็มีชีวิตมานานกว่าครึ่งค่อนชีวิต แค่คำประชดประชันสองสามคำ ก็พูดได้สบายมาก
ดูสิ แค่ขยับปากนิดหน่อย ก็ทำให้พวกคนตระกูลจ้าวหน้าซีดเผือด รู้สึกอับอายขายขี้หน้ากันถ้วนหน้า
ยังไม่ทันสู้รบ กำลังใจก็ห่อเหี่ยวไปสามส่วน
ว่านเจวี้ยนซูทำเป็นเพิ่งรู้:
"ที่แท้นายท่านหลินเคยพูดถึงพวกทรยศที่หลอกตระกูลหลิน ก็คือตระกูลจ้าวนี่เอง"
"ข้าว่าแล้วทำไมยังไม่ทันออกจากประตู ก็ได้กลิ่นเหม็นน่ารังเกียจโชยมา"
"จะให้ข้าน้อยว่านช่วยออกโรงไหม? ช่วยนายท่านหลินกำจัดขยะพวกนี้?"
พอพูดจบ พวกพ้องตระกูลว่านที่ตามมาด้านหลังก็ชักอาวุธออกมา จับจ้องพวกตระกูลจ้าวอย่างดุดัน
จ้าวติ่งกั๋วถอยหลังครึ่งก้าวด้วยจิตใต้สำนึก ดวงตาค่อยๆ เผยความหวาดกลัว
ถึงแม้ว่านเจวี้ยนซูจะพาคนมาไม่มาก และไม่อยู่ในร้อยอันดับแรกของทำเนียบระดับ