"ลู่หลี?!!"
หวังเฉาที่เพิ่งตั้งสติได้ก็สัมผัสได้เช่นกัน เขาตะโกนด้วยความตื่นเต้น
แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง
จากความมืด มีเงาคนเดินออกมาจริงๆ
แต่ไม่ใช่ลู่หลี
เป็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง
ทั่วร่างของเธอมีละอองแสงระยิบระยับ สวมเกราะแสงที่ดูหรูหราอลังการ
ทั้งที่ใบหน้าดูอ่อนโยน แต่กลับทำให้หวังเฉารู้สึกอยากจะทำอะไรแปลกๆ ขึ้นมา
"ฉันไม่รู้จักเธอเลย แต่ทำไมถึงอยากโจมตีเธอนักนะ..."
ก่อนที่หวังเฉาจะเข้าใจเหตุผล หญิงสาวร่างสูงที่อยู่ไกลออกไปก็ตะโกนเสียงดัง:
"จ้าวจิ้ง! ตระกูลหลินมาเก็บหนี้กับนายแล้ว!!"
ตระกูลหลิน? เก็บหนี้?
นั่นมันหาเรื่องจ้าวจิ้งนี่นา!
หวังเฉาดีใจอย่างมาก
แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครมาจากไหน แต่ก็มีคำกล่าวที่ดีกล่าวไว้ว่า—
ศัตรูของศัตรู ก็คือมิตร
หญิงสาวร่างสูงที่อยู่ไกลๆ ดูแล้วมีพลังต่อสู้ไม่ธรรมดา ถ้ามีเธออยู่ จ้าวจิ้งก็จะต้องหงอลงแน่!
ซือเฉวี่ยนหรี่ตามองหลินชิ่นเฟิงที่อยู่ห่างออกไป แล้วหัวเราะใส่จ้าวจิ้งอย่างออดอ้อน:
"เก็บหนี้? จ้าวจิ้งซัง เธอคงไม่ได้เป็นหนี้เรื่องเจ้าชู้หรอกนะ?"
ใบหน้าของจ้าวจิ้งดำคล้ำ เขาขมวดคิ้วพูด:
"ก็แค่ก้อนหินก้าวเดินของตระกูลจ้าว ไม่รู้เพราะอะไรยังไม่ตายกันหมด สองวันนี้มันเอาแต่บินว่อนไปมาเหมือนแมลงวัน..."
"หึ่งๆๆ?" ซือเฉวี่ยนหัวเราะคิกคักสองที ดูค่อนข้างบ้าคลั่ง: "มันเป็นแมลงวัน งั้นนายก็คือ... ฮะๆ..."
สีหน้าจ้าวจิ้งยิ่งดำคล้ำ ในแววตาแฝงเจตนาฆ่า
สถานะพิเศษของโคมัตสึ ซือเฉวี่ยน ทำให้เขาไม่กล้าเปิดศึกด้วย ดังนั้นจึงทำได้เพียงระบายอารมณ์ใส่หลินชิ่นเฟิง