“หวังซวี่เยี่ยน?!”
หวังเฉากับหม่าฮ่านร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ
หม่าฮ่านตอบสนองเร็วกว่า เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นทันที
“หวังซวี่เยี่ยน แกทรยศพวกเราจริง ๆ ด้วย! แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?!”
หวังซวี่เยี่ยนได้ยินเสียง ก็หดหัวหลบโดยสัญชาตญาณ
แต่ไม่นาน นางก็ตระหนักว่าตนเปลี่ยนผู้หนุนหลังแล้ว จึงเลิกหลบซ่อน ย่างสามขุมออกมาอย่างหยิ่งผยอง
“ไอ้ลิงผอมตายด้าน อย่ามาพูดจาน่ารังเกียจ!”
“พี่จิ้นของพวกเราแค่มาถามเรื่องบางอย่าง ใครจะรู้ว่านังแพศยาสวีเซียวมันไม่ร่วมมือ จะไปโทษใคร?”
“โทษมันเองที่หาเรื่องใส่ตัว!”
สวีเซียวถูกหวังเฉาประคองขึ้น ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
นางถูกยิงที่ท้อง เลือดแดงฉานชุ่มกระโปรง
“พวกมันมาหาลู่หลี...” สวีเซียวอธิบายสถานการณ์ให้หวังเฉาฟังอย่างยากลำบาก
ฝ่ายหลังร้อนรน: “ก็บอกพวกมันไปสิว่าลู่หลีไม่ได้อยู่ที่นี่ ให้พวกมันไปหาที่อื่น...”
จ้าวจิ้งปัดหวังซวี่เยี่ยนที่ยืนขวางหน้าออก แล้วค่อย ๆ ก้าวเข้าไป
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าลู่หลีไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่สวีเซียวมีเพื่อนของลู่หลี”
“ดังนั้น ข้าถึงต้องให้นางช่วยตามลู่หลีมาให้”
“แกบอกให้ช่วยตามก็ต้องตาม?” นักศึกษาคนหนึ่งในฝูงชนตะโกน
“โผล่มาก็ยิงหัวหน้าห้องพวกเราจนบาดเจ็บโดยไม่ทันพูดอะไรสักคำ แล้วยังจะให้พวกเราช่วยอีก โลกนี้มันมีเหตุผลแบบนี้ที่ไหนกัน!”
จ้าวจิ้งเอียงศีรษะเล็กน้อย มองไปทางฝูงชน
ขณะที่เขาจ้องเป้าหมายนักศึกษาคนนั้น มีกระสุนนัดหนึ่งพุ่งออกมา เจาะกลางหว่างคิ้วเป้าหมายพอดี!
ตาย
เพียงเพราะเขาลุกขึ้นมาพูดประโยคเดียว