“อย่าว่าแต่พวกแกสี่คนเลย ต่อให้ไอ้แก่หลินเทียนเซี่ยมาด้วย ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ข้า!”
จ้าวจิ้งหัวเราะก้องกังวาน หมัดดั่งลมกรด
หลังจากผลักหลินชิ่นเฟิงที่กำลังกัดฟันรบต้านจนถอยไป เขาก็เยาะเย้ยอีกว่า
“อ้อใช่ ข้าเกือบลืมไป หลินเทียนเซี่ยตายเพราะพิษไปแล้วนี่ ฮ่า ๆ ๆ …”
สี่หญิงแห่งตระกูลหลินได้ยินก็อึ้งงัน ตาแสดงความตื่นตระหนก
สาเหตุการตายของหลินเทียนเซี่ย ผู้นำตระกูลหลิน จนบัดนี้ก็ยังเป็นปริศนา
ทำไมจ้าวจิ้งถึงบอกว่าเขาตายเพราะพิษ?
“แกนี่เองที่ฆ่าท่านตา!!”
หลินชิ่นเยวี่ยตาเบิกกว้าง เสียงสั่นด้วยความโกรธสุดขีด
“ไอ้สารเลว ฉันจะฆ่าแก!”
“ชิ่นเยวี่ย!”
หลินชิ่นเฟิงคว้าแขนน้องสาวไว้ กดเสียงต่ำอย่างรีบร้อน
“อย่าใจร้อน เราไม่ใช่คู่ต่อสู้เขา! รอท่านมา เขาใกล้ถึงแล้ว!”
“พี่ใหญ่!” หลินชิ่นเยวี่ยเสียงแหบพร่า
“ไม่ได้ยินหรือ? จ้าวจิ้งนั่นแหละ! เขาฆ่าท่านตา!”
“แก้แค้นนะพี่ใหญ่! ปล่อยฉัน ฉันจะแก้แค้น!!”
หลินชิ่นเฟิงบาดเจ็บอยู่แล้ว บวกกับหลินชิ่นเยวี่ยพยายามดิ้นรนอย่างสุดแรง จนหลุดมือไปทันที
หลินชิ่นเยวี่ยผู้ไร้ความสามารถในการต่อสู้ จะไปเป็นคู่ต่อสู้จ้าวจิ้งได้อย่างไร
ก็เหมือนเอาเนื้อไปล่อสุนัข!
หลินชิ่นเยวี่ยไม่ทันแม้จะแตะตัวคน ก็ถูกพรรคพวกของจ้าวจิ้งล้มลงกดไว้ มัดแน่นหนา
ภาพนี้พอดีตกอยู่ในสายตาของหวังเฉา
ความหวังสุดท้าย ดับวูบลงโดยสิ้นเชิง!
โคมัตสึ ซือเฉวี่ยนยกขาขึ้น เหยียบบนไหล่ของหวังเฉา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน