ลู่หลีเดินอยู่ในทางเดินที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน กวาดตามองรอบข้างตลอดเวลา
วันสิ้นโลกมาเยือนเกินสี่ชั่วโมงแล้ว ในโรงเรียนไม่มีนักเรียนที่แยกตัวอยู่เดี่ยว ๆ อีกต่อไป
คนส่วนใหญ่เลือกจับกลุ่มพึ่งพากัน ขดตัวหลบอยู่ในห้องรอความช่วยเหลือ
แต่พวกเขาคงรู้ในไม่ช้าว่า ความช่วยเหลือจะไม่มีวันมาถึง
เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง ทุกคนต่างปลุกความสามารถพิเศษประจำตัวที่แตกต่างกันออกไป
ระเบียบสังคมและโครงสร้างองค์กรเดิมอาจจะพยุงไว้ได้ชั่วคราว แต่จะอยู่ได้ไม่นานแน่นอน
ไม่มีใครปฏิเสธการแข็งแกร่งขึ้นได้
ดังนั้นเมื่อโอกาสสับไพ่ครั้งใหญ่มาถึง ความโกลาหลย่อมต้องเกิดไม่ช้าก็เร็ว
"ลู่หลี"
มีเสียงเรียกดังจากมุมหนึ่ง ทำให้ลู่หลีชะงักฝีเท้า
อิ้งจื่ออันเดินออกมาจากเงามืด มุมปากยิ้มบาง
ท่าทีที่ควรเป็นมิตร แต่เมื่อประกอบกับเลือดที่เปื้อนเต็มเกือบครึ่งตัวของเขา กลับดูน่าสะพรึงขึ้นมา
"ออกมาคนเดียวได้ยังไง? สวีเซียวกับพวกเธอล่ะ?"
"อ้อ ฉันไม่ได้เข้าร่วมทีมของสวีเซียว พวกเขาก็ไม่มีทางลงมือไปด้วยกันกับฉันอยู่แล้ว"
ลู่หลีตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ไม่ได้เข้าร่วมทีมของสวีเซียว?" อิ้งจื่ออันเหมือนคิดอะไรได้ รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้น
"งั้นนายออกมาคนเดียวไม่กลัวอันตรายเหรอ? ตอนนี้ที่ไหนก็มีแต่สัตว์ประหลาด นายเป็นผู้เล่นที่ไม่มีพลังป้องกันตัวแบบนี้ สถานการณ์คงไม่ค่อยดีนะ..."
"ก็มีนายอยู่นี่นา"
ลู่หลียิ้มเช่นกัน ยิ้มอย่างจริงใจมาก
ประสบการณ์ในชาติที่แล้ว ทำให้การเสแสร้งของเขาไร้ที่ติ
"มีฉัน?" อิ้งจื่ออันชะงัก กรงเล็บที่เตรียมจะจู่โจมถูกเก็บกลับคืนไปอย่างแนบเนียน
"ใช่แล้ว" ลู่หลีพยักหน้า "นายบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าอยากร่วมมือกับฉัน ฉันเลยตั้งใจออกมาตามหานายไง"