อาหาวคิดว่าแค่ชักปืนออกมาขู่ ผู้หญิงปากมากนั่นก็จะหุบปากเสียที
แต่ภาพตรงหน้า กลับทำให้เขาคาดไม่ถึง!
เห็นเพียงคุณครูเหอไม่ถอย แต่กลับเดินหน้ารุก กระชากกระบอกปืนออก เสียงกรีดร้องยิ่งดังขึ้นอีก
“แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกันวะ?! เอาปืนเด็กเล่นมาขู่ฉันเนี่ยนะ? แกไม่รู้รึไงว่าประเทศจีนห้ามครอบครองปืนมากี่ปีแล้ว คิดว่าที่นี่คืออเมริกาเสรีหรือไง!”
“เก่งจริงก็ยิงสิ! ยิงมา!!”
อาหาวงงไปเล็กน้อย
เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงตรงหน้าจะไม่รู้ถึงสถานการณ์ของตัวเองถึงเพียงนี้
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายร้องขอมาเอง ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องตระหนี่
กำลังจะเหนี่ยวไก อาหาวก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ตบหัวตัวเองเบาๆ
แล้วล้วงท่อโลหะสีดำยาวเท่านิ้วมือออกมาจากเอวด้านหลัง ค่อยๆ หมุนเข้ากับปากกระบอกปืนอย่างไม่รีบร้อน
เหอเพ่ยฉินเห็นชายหน้าแผลเป็นแผลเป็นไม่สนใจตนเอง กลับง่วนอยู่กับ ‘ปืนเด็กเล่น’ ในมือ ยิ่งแน่ใจว่าอีกฝ่ายขู่ขวัญ ประหนึ่งวางท่าเป็นครูสั่งสอนนักเรียนทันที
“ฉันบอกแกนะ วันนี้เจอฉันนี่ถือว่าแกโชคร้าย! พวกเหลือบสังคมอย่างแก ควรไปอยู่ในคุก!”
“ฉันแจ้งตำรวจแล้วนะ อย่าเดินไปไหนล่ะ ได้ยินไหม”
“ฉันพูดกับแกอยู่! หูหนวกรึไง ฟัง...”
“พรืด!”
พูดไม่ทันจบ จู่ๆ เหอเพ่ยฉินก็รู้สึกเหมือนถูกใครเตะเข้าที่น่องเต็มแรง
บาดแผลถูกยิงทะลุราวกับบุปผาโลหิตที่เบ่งบาน งดงามจนน่าตระหนก!