"ถ้างั้นพวกเราก็คงต้องใช้ไม้แข็งแล้วล่ะ..."
หม่าฮ่านรับคำต่ออย่างเนิบนาบ ฝ่ามือทั้งสองร้อนระอุพลุ่งพล่าน ในพริบตาก็ดึงคันธนูเพลิงออกมา
บรรยากาศตึงเครียดราวกับจะปะทะกันอีกครั้ง!
เพียงแต่ครั้งนี้ไม่ได้สู้กัน
ยืนประจันหน้ากันครู่หนึ่ง อิ้งจื่ออันก็ทำเสียงฮึ่มปัด โยนผลึกปฐมลงบนพื้น
"เอาไป อย่ามาขวางข้าอีก!"
ทิ้งคำพูดไว้ แล้วก็เดินจากห้องเรียนไปโดยไม่หันกลับมามอง
สวีเซียวก้มลงเก็บผลึกปฐม สีหน้าซับซ้อน เหลือบมองลู่หลีที่หลบไปอยู่ไกลลิบ
"ไอ้หมอนี่ มันวางแผนทุกอย่างไว้แต่แรกแล้วงั้นเหรอ..."
รับผลึกปฐมที่หวังเฉายื่นมา สวีเซียวเดินตรงไปหาลู่หลี เอ่ยชวน:
"ลู่หลี นายจะเข้าร่วมกับพวกเราไหม?"
ลู่หลีที่กำลังไล่ดูรายละเอียดความสามารถอยู่ก็ชะงักไป จากนั้นส่ายหน้าปฏิเสธทันที:
"ไม่เอาหรอก ฉันบอกแล้วว่าเธอเป็นพวกโลกสวยเกินไป ถ้าเป็นเพื่อนร่วมทีมของเธอ เกรงว่าจะอยู่ได้ไม่นาน"
สวีเซียวหน้าแดงก่ำ กลั้นโทสะโต้กลับว่า:
"ก็เราทุกคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกัน!
อีกอย่าง หรือนายคิดว่าตัวเองสู้เพียงลำพังแล้วจะอยู่ได้นานกว่าพวกเรา?"
"อืม" ลู่หลีพยักหน้าโดยไม่ปฏิเสธ
"ไร้สาระ!"
สวีเซียวยัดผลึกปฐมระดับสองใส่มือลู่หลี แล้วหมุนตัวเดินกลับไปยังกลุ่มคน
ระหว่างทางกลับ เธอเห็นหวังซวี่เยี่ยนนั่งยองอยู่ข้างศพ กำลังออกแรงง้างมือที่กำเป็นหมัดของจ้าวฮุย
"เธอกำลังทำอะไร?"
อาจเป็นเพราะอารมณ์ไม่ดี น้ำเสียงของสวีเซียวจึงค่อนข้างแข็ง