ในฐานะอาจารย์……มาสั่งฉัน?
สวีเซียวยิ้มแห้ง: “อาจารย์เหอ แล้วลู่หลีล่ะคะ?”
เหอเพ่ยฉินทำหน้าตาย: “ฉันจะสนไอ้เด็กจนนั่นทำไม?”
“ฉันสอนนักเรียนมาเยอะแยะ ช่วงเทศกาลวันสำคัญมีแต่ไอ้นี่ที่ไม่เคยยื่นอะไรให้ ฉันไม่ถือโทษก็ดีแค่ไหนแล้ว!”
“อีกอย่างเถียนอวี่ห้าวก็เพิ่งบอก ลู่หลีสมัครใจตามอิ้งจื่ออันไปเอง โดนลูกหลงก็สมควรตาย!”
“ไอ้หัวโล้นหน้าแผลนั่นมันบ้านนอก มันฆ่าคนได้จริง ๆ นะ! ฉันไม่ให้เธอไปก็หวังดีกับเธอ!”
เข้าสู่ช่วงเทศนา เหอเพ่ยฉินเหมือนได้กลับบ้านเกิดของตัวเอง พูดไม่หยุด ไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุดเลย
สวีเซียวได้แต่รู้สึกรำคาญหู
“หยุด”
สวีเซียวพูดแทรก ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง:
“ผลึกปฐมระดับสามนี้เป็นผลงานที่ฉัน หวังเฉา และหม่าฮ่านร่วมมือกัน ไม่เกี่ยวกับพวกคุณเลย จะให้ใคร พวกคุณไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่ง!”
“หวังเฉา เราไป”
พูดจบ เธอก็ยัดผลึกใส่มือหวังเฉา แล้วเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมา
“เฮ้ยเหย่ยมู่!” หม่าฮ่านเห็นสวีเซียวตั้งใจจะไปจริง ๆ ก็รีบเดินตามทันที: “ไอ้อ้วนรอด้วย! ฉันไปกับพวกนายด้วย!”
เหอเพ่ยฉินโกรธจนร้องด่า:
“สวีเซียว! อีนังแพศยานั่นกลับมานี่! พวกแกไอ้พวกไร้ประโยชน์เอาแต่ยืนบื้ออะไร รีบไปหยุดเธอสิ! แย่งผลึกปฐมกลับมา!”
ผู้คนเงียบงัน ไม่มีใครขยับ
แม้ทุกคนจะเห็นว่าการตัดสินใจของสวีเซียวไม่ยุติธรรม แต่ยังไงซะ ผลึกปฐมระดับสามนั่นก็เป็นของคนอื่น