“ตายแล้ว?!”
เหอเพ่ยฉินร้องเสียงหลงเหมือนไก่โดนบีบคอ
อาหาวหน้าดำครึ้ม สาวเท้าไปที่ศพตรงมุมห้อง
มองดูแวบหนึ่ง ก็เรียกทำเนียบระดับขึ้นมาหาอย่างละเอียด
ชื่อของจ้าวฮุยได้หายไปแล้วจริง ๆ
ไม่ใช่แค่ถูกทำเนียบระดับเบียดตกจากร้อยอันดับแรก แต่เป็นการหายไปอย่างสมบูรณ์ หายไปเลย
“เขาตายได้ยังไง?”
มองศพจ้าวฮุยที่ตายอย่างน่าสมเพชเวทนาบนพื้น น้ำเสียงอาหาวเย็นยะเยือก
ไม่ใช่ว่าเขามีจิตสำนึกยุติธรรมเต็มเปี่ยมอยากล้างแค้นให้จ้าวฮุย
แต่ว่าการตายของจ้าวฮุยประกาศโดยตรงว่าภารกิจของอาหาวล้มเหลว
นี่เป็นภารกิจที่จ้าวจิ้งสั่งเขาไว้!
ไม่ควรผิดพลาดได้!
สวีเซียวเห็นชายหน้าแผลเป็นสีหน้าไม่สู้ดี จึงพูดอย่างลังเล:
“คุณเป็นใครกันแน่? เป็นครอบครัวของจ้าวฮุยหรือเปล่า?”
หม่าฮ่านดึงแขนเสื้อสวีเซียว กระซิบเตือน:
“หัวหน้า คนนี้มีปืน ดูไม่เหมือนคนดีนะ ขืนบอกความจริงให้เขาเลยดีไหม…”
สวีเซียวตอบเสียงเบา: “ฉันเห็น เพราะอย่างนั้น ฉันถึงยิ่งบอกเขาไม่ได้”
“แม่หนู ข้าถามเจ้าอีกครั้ง ใครฆ่าจ้าวฮุย?”
อาหาวก้าวช้า ๆ เข้าไป จ่อปากกระบอกปูนเข้าที่หัวของสวีเซียว
ร่างสวีเซียวสั่นน้อย ๆ แต่แววตากลับไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“ถ้าคุณไม่บอกว่าคุณเป็นใคร ฉันก็จะไม่บอกคุณ”
อาหาวฉีกยิ้มมุมปาก เผยรอยยิ้มที่ชวนขนลุก:
“ไม่บอก? งั้นก็ตายซะ”
ขณะที่นิ้วอาหาวกำลังจะลั่นไก ในพริบตานั้นเอง จู่ ๆ ก็มีคนวิ่งเข้ามาจากนอกประตู
“สวีเซียว! ฉันเพิ่ง…”