"นี่แกขี้ไม่ออกแล้วโทษแรงโน้มถ่วงโลก? ก็เพราะตัวแกเองไม่รู้วิธีใช้ต่างหาก..."
ลู่หลีพูดพลางรับกริชเขี้ยวสัตว์ประหลาดของหลีลั่วมา หมอบลงข้างจางเซวียน เตรียมปลิดชีพเขา
ฝ่ายหลังรู้ตัวว่าความตายมาถึง จึงร้องครวญครางบิดตัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง
นิกิตาไม่ยอมแพ้ แย่งก่อนที่ลู่หลีจะลงมือ ดึงผ้าที่อุดปากจางเซวียนออกมา ซักถามว่า
"งั้นแกบอกฉันมา จะใช้พลังพรสวรรค์ของแกยังไง?"
จางเซวียนที่เกือบจะถูกขู่จนเสียสติไปแล้วสงบลงทันที เสียงสั่นเครือ:
"พรสวรรค์ของผมชื่อว่า 'สปอร์สูบวิญญาณ' ทำได้แค่ 'ชี้นำ' ความคิดคน ไม่สามารถ 'ควบคุม' ฝืนใจได้..."
นิกิตาทำหน้าดูถูก "ยกตัวอย่างละเอียดมาสิ!"
จางเซวียนกลืนน้ำลาย พูดเร็วปรื๋อ:
"อย่างเช่น ตอนนี้มีกบกลุ่มหนึ่งอาศัยอยู่ในบ่อน้ำ พวกมันไม่เคยเห็นว่าท้องฟ้าที่แท้จริงเป็นยังไง"
"ตอนนั้นผมใช้พลังพรสวรรค์ บอกพวกมันว่าท้องฟ้าที่แท้จริงใหญ่แค่ปากบ่อ พวกมันก็จะเชื่อสนิทใจ"
"แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นฝูงนกที่เคยเห็นท้องฟ้า ต่อให้ผมใช้พลังยังไง พวกมันก็ไม่มีทางเชื่อว่าท้องฟ้ามีขนาดแค่ปากบ่อ"
จางเซวียนอธิบายจบ โดยไม่รอให้นิกิตาเข้าใจความหมาย ก็รีบร้องไห้คร่ำครวญใส่ลู่หลีทันที:
"ลู่หลี ผมผิดไปแล้ว ขอร้องอย่าฆ่าผมเลย ผมทำได้ทุกอย่าง แม้แต่เซ็นสัญญาทาสก็ได้! ขอร้องล่ะ อย่าฆ่าผมเลย..."
ลู่หลีเลิกคิ้ว คิดในใจว่าเจ้านี่มีความปรารถนาจะเอาชีวิตรอดแรงกล้าไม่เบา