ฮันเซิลเลิกคิ้ว กล่าวอย่างชัดเจนว่า
"รู้ แต่บอกท่านไม่ได้"
"ทำไม?" ลู่หลีชะงัก แววตาฉายความสนใจ
"ติดกฎเกณฑ์รึ?"
"ก็ประมาณนั้น" ฮันเซิลพยักหน้า
"ข้าบอกท่านได้แค่ว่าสิ่งนี้เสียหายหนักมาก"
ลู่หลีตาสนใจยิ่งกว่าเดิม หันไปมองฉีเจ๋ออวี่
"เจ้าได้สิ่งนี้มายังไง?"
เมื่อรู้สึกถึงสายตาของลู่หลี ฉีเจ๋ออวี่ก็หดคอโดยไม่รู้ตัว
"ตก หล่นมาจากฟ้า…"
"…"
ลู่หลีขมวดคิ้ว
เขารู้ดีว่าฉีเจ๋ออวี่ไม่ได้โกหก แต่ความจริงก็เหนือความคาดหมายของเขาจริง ๆ
"เล่าละเอียด"
ฉีเจ๋ออวี่เล่าเรื่องราวเป็นตุเป็นตะให้ฟังอย่างรวดเร็ว
นั่นเป็นเช้ามืดของวันที่สองหลังจากภัยพิบัติปะทุ
ตอนนั้นฉีเจ๋ออวี่กำลังนอนหลับอยู่ในตึกสร้างค้าง
ทันใดนั้นในฝันก็ได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ตกใจจนนึกว่าสัตว์ประหลาดมาบุกถึงที่
ลืมตาดูถึงได้รู้ว่า เพดานทะลุเป็นรู
พอดูดี ๆ ก็พบว่าพื้นตรงจุดเดียวกันก็ทะลุเป็นรูเช่นกัน
ฉีเจ๋ออวี่เกิดความสงสัย เข้าไปดูใกล้ ๆ ไม่นานก็มองทะลุชั้นอาคารซ้อน ๆ เห็นเศษเสี้ยวชิ้นหนึ่งเปล่งแสงสีแดงเรืองรอง
สิ่งนั้นก็คือเปลือกเมล็ดพันธุ์ลึกลับในมือของลู่หลี
ตอนนั้นฉีเจ๋ออวี่เพียงรู้สึกว่าของสิ่งนี้แปลกดี ถึงขั้นเจาะทะลุพื้นอาคารได้ถึงสิบสองชั้น จึงเก็บติดตัวไว้
"ของสิ่งนี้เดิมทีก็หนักอยู่แล้ว แถมยังหล่นมาจากฟ้า การเจาะทะลุพื้นอาคารไม่ใช่เรื่องแปลก"
"แต่การเจาะทะลุพื้นอาคารได้ต่อเนื่องสิบสองชั้น… พลังจลน์มหาศาลขนาดนี้ ดูท่าคงมาจากนอกชั้นบรรยากาศ"