ลู่หลีหนังตากระตุกอย่างรุนแรง
จับให้แน่นหัวแกสิ!
เวลาขนาดนี้ยังจะบีบรีดอีก?
คิดว่าเขาเป็นม้าพ่อพันธุ์หรือไง?!
"แค่ก ๆ นิกิตา อย่าล้อเล่นเลย เรื่องแบบนี้ก็ต้องดูสถานการณ์ด้วย..."
"ที่นี่ยิ่งน่าตื่นเต้นไม่ใช่เหรอ?" นิกิตาหัวเราะหวาน
"เรื่องฆ่าคนให้หลีลั่วจัดการเถอะ นายอยู่ที่นี่ออกกำลังกายกับฉันดีกว่านะ~~~"
ลู่หลีอยากปฏิเสธจริง ๆ
แต่คิดอีกที คำของนิกิตาก็มีเหตุผลอยู่บ้าง
เขาตั้งใจจะฝึกหลีลั่วให้เป็นนักฆ่าหญิงอันดับหนึ่ง
อยากให้กุหลาบเงามืดนี้เบ่งบาน จำเป็นต้องรดรดด้วยเลือดปริมาณมาก
พรสวรรค์ของจางเซวียน ลู่หลีรู้ดี ไม่มีทางคุกคามหลีลั่วได้เลย
ใช้เป็นหินลับมีด เหมาะสมที่สุด
ก็แค่ไม่รู้ว่าการตัดสินใจเช่นนี้ จะทำให้สาวน้อยหึงไหม?
ลู่หลีส่งสายตาถามหลีลั่ว
ฝ่ายหลังหน้าแดง แต่พยักหน้าอย่างแน่วแน่
"ท่านผู้มีพระคุณวางใจ แค่จางเซวียนกล้ามา ข้ารับรองไม่มีวันปล่อยให้เขากลับเป็นแน่"
พูดจบ หลีลั่วก็อ้ำอึ้ง
"ถะ-ถ้าครั้งนี้ข้าทำได้ดี ท่านผู้มีพระคุณจะให้รางวัลข้าเพิ่มอีกสักสองสามครั้งได้ไหม?"
"นี่..." ลู่หลีตกตะลึง
ยังไม่ทันตั้งตัว นิกิตาก็แย่งตอบ
"ได้สิ ไม่มีปัญหา คืนนี้เลย!"
"ข้าคุมกวางไกว้เอง ถึงตอนนั้นให้มันกินยา จัดรางวัลให้เธอหนัก ๆ เลย!"
ลู่หลีหน้าเหวอเหมือนคนถามหาเครื่องหมายคำถาม
"อื้ม!"
หลีลั่วยิ้มหวาน กลับกลายเป็นเงา มุดออกไปตามร่องประตู