/>Aข้อความไม่ยาว เพียงเจ็ดคำเท่านั้น——
ผู้สังหารหลิวช่างคือลู่หลี
ลูกหลานตระกูลหลิวคนอื่นเห็นสีหน้าหลิวอู๋หยาผิดปกติ ก็พากันห้อมล้อมเข้ามา
พออ่านข้อความที่แนบมา ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
“นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“หลิวช่างไม่ได้ถูกมนุษย์มดซากศพฆ่าตายหรอกเหรอ? ทำไมถึงเป็นลู่หลีฆ่า?”
“คงไม่ใช่จะยั่วยุให้เราแตกคอกันหรอกนะ? จับสาเหตุการตายของหลิวช่างโยนใส่หัวลู่หลีมั่วๆ อยากให้ตระกูลหลิวเรากับอันดับหนึ่งทำเนียบระดับเป็นศัตรูกัน...”
“ถ้าแค่อยากยั่วยุ ทำไมต้องส่ง[เครื่องจับเท็จรูปหัวแพะ]มาด้วย เพื่อช่วยเราพิสูจน์ความจริง?”
“มีหวังว่าการตายของหลิวช่างจะเกี่ยวข้องกับลู่หลีจริงๆ... คนส่งข่าวคงกลัวว่าลู่หลีจะคิดร้ายกับเขา จึงแอบส่งความจริงมาให้เราโดยไม่เปิดเผยชื่อ”
หลิวอู๋หยานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า:
“ไม่ว่าข่าวจริงหรือเท็จ คนที่ส่งไอเทมนั่นมา ต้องรู้เรื่องอะไรบางอย่างแน่ และไม่หวังดี!”
มีคนในหมู่ลูกหลานตระกูลหลิวถามอย่างสงสัย:
“แล้วจะเอายังไง พวกเราทำเป็นไม่รู้?”
“นี่แกคิดว่าตระกูลหลิวเป็นพวกขี้ข้าตาดำหรือไง?” หลิวอู๋หยาขึงตาใส่คนคนนั้น ก่อนจะมองออกไปไกลๆ
ลู่หลีเดินมาถึงถนนตรงขอบลานกว้างแล้ว อีกแค่สิบกว่าวินาทีก็จะหายไปตรงมุมถนน
“คนแซ่หลิว ไม่มีใครเป็นไอ้ขี้ขลาดขี้กลัวซักคน!”
สิ้นเสียง หลิวอู๋หยาพุ่งตัวออกไป ขวางลู่หลีไว้อย่างรวดเร็ว
เห็นอีกฝ่ายตามมาราวกับวิญญาณหลอน ลู่หลีก็เริ่มหงุดหงิด