ในตอนแรกหลิวอู๋หยามีความอดทนอยู่บ้าง
คิดว่าการดึงดูดผู้แข็งแกร่งเข้าร่วมตระกูล ต้องใช้เวลาสักหน่อยก็ไม่เห็นแปลก
ทว่า รอไปรอมา เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ลู่หลีกับหลีลั่วและอีกสองสาวเดินคุยกันไปเรื่อย ดูเหมือนกำลังจะออกจากจัตุรัสสืบสวรรค์?
นี่ไม่เห็นเขาซึ่งเป็นคนเป็นๆ อยู่ในสายตาเลยงั้นหรือ?
ถึงแม้หลิวอู๋หยาจะไม่ใช่สายตรงของตระกูลหลิว เป็นแค่สาขาย่อย
แต่สาขาย่อยของตระกูล 'ระดับตี้' ก็ยังเป็นสาขาย่อยอยู่วันยังค่ำ!
ลู่หลีไม่มีทั้งอำนาจ ไม่มีทั้งภูมิหลัง อาศัยอะไรมาดูถูกเขาได้ถึงเพียงนี้?!
คิดว่าตัวเองขึ้นอันดับหนึ่งในทำเนียบระดับแล้ว จะไม่เห็นหัวใครเลยงั้นหรือ?
แถมยังมีคนตระกูลว่านคอยดูถูกหัวเราะเยาะอยู่ข้างๆ ไฟโทสะในใจหลิวอู๋หยาจึงลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
จึงไม่ยอมรออีกต่อไป ก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้าไป ขัดจังหวะอย่างแข็งกร้าว:
"เฮ้ย! พวกแกคิดจะเดินหนีไปดื้อๆ อย่างนี้น่ะเหรอ?"
ลู่หลีหันกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย:
"เอ่อ... คุณมีธุระอะไรกับพวกเราหรือ?"
"แน่นอน!" หลิวอู๋หยาผงกอกขึ้นอย่างมั่นใจโดยไม่รู้ตัว แฝงไว้ด้วยความหยิ่งยโส แนะนำตัวว่า:
"ฉันชื่อหลิวอู๋หยา อยู่ใต้อาณัติตระกูลหลิวแห่งเมืองไห่!"
"ที่มาคราวนี้ ก็เพื่อถามพวกแกว่าสนใจเข้าร่วมกองกำลังของตระกูลหลิวไหม!"
พูดจบสองประโยค มุมปากของหลิวอู๋หยาก็ยกขึ้นเล็กน้อย
แม้จะรู้ว่าลู่หลีคงไม่ตอบตกลง แต่สำหรับผู้หญิงอีกสามคน เขายังมั่นใจอยู่มาก