[ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นหลีลั่ว สังหารสัตว์ประหลาดตัวสุดท้ายในแดนลับสังหารนองเลือดระดับมหึมาแห่งแรกของโลก ได้รับฉายา ‘จอมซ้ำดาบคลั่ง’!]
สังหารสัตว์ประหลาดตัวสุดท้ายแล้ว?
แดนลับสังหารนองเลือดระดับมหึมา จัดการได้ง่าย ๆ อย่างนี้?
ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนยืนอึ้งราวกับถูกมนต์สะกด ลืมไปหมดว่าควรทำตัวอย่างไร
ผ่านไปนานแสนนาน เสียงโห่ร้องดีใจจึงค่อย ๆ ดังขึ้น
“ชนะแล้ว เราชนะแล้ว...”
ภายในเซฟเฮาส์ที่อารักขาแน่นหนา
ชายชรามองภาพบนจอภาพ ร่างกายทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ปลดปล่อยภาระหนักอึ้ง:
“สวรรค์คุ้มหัวเซี่ย! เป็นสวรรค์คุ้มหัวเซี่ยของเราแท้ ๆ!”
“เร็วเข้า ให้คนของเราติดต่อผู้เล่นที่ชื่อหลีลั่วคนนี้ ต้องสร้างสัมพันธ์อันดีงาม และเฝ้าติดตามต่อไปในภายภาคหน้า!”
“ครับ!” เลขานุการเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน แต่ยังคงทำหน้าที่ส่งคำสั่งของผู้เฒ่าอย่างเคร่งครัด
ทว่าเมื่อเขากวาดสายตาไปยังหน้าต่างข้อมูล ข้อความที่ผุดขึ้นมา ทำให้เขาชะงักไป
“มีอะไรหรือ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
ชายชราสังเกตเห็นสีหน้าของเลขาฯเปลี่ยนไป จึงถามด้วยความสงสัย
ฝ่ายหลังส่ายหน้า:
“ไม่มีปัญหาครับ ก็แค่ท่านเฒ่าจิน... ลงมือไปเองแล้วครับ”
“ท่านบอกว่าอยากขอบคุณหลีลั่วที่อุทิศตนให้หัวเซี่ย จะไปทำนายโชคชะตาให้อีกฝ่ายด้วยตัวเอง...”
อีกด้านหนึ่ง
จ้าวเฉวียนจ้องมองภาพบนจออย่างเหม่อลอย ราวกับรูปปั้นหิน นิ่งงันไม่ไหวติง
สุดท้ายก็ก้านกล้องยาเส้นลวกเป้ากางเกง จึงดึงเขาจากห้วงตะลึงกลับสู่ความจริง
หลังจากดับไฟที่ลามเป้ากางเกงอย่างลุกลี้ลุกลน เขารีบติดต่อจ้าวโหมวและจ้าวเฉี่ยวเอ๋อ อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่