หนุ่มโสมขาวหดคอ รีบเปลี่ยนคำพูดทันที:
“อย่านะหัวหน้า ผมพูดเล่นน่ะ... เรื่องแก้แค้นให้ประธานพัคต้องทำอยู่แล้ว ดีที่สุดก็ฆ่าพวกหัวเซี่ยในจัตุรัสให้หมด! ถึงจะสาแก่ใจ!”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าหัวหน้าหน่วยโสมขาวจึงดีขึ้นเล็กน้อย
“อย่างนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย อีจุนฮยอก! ไม่ว่าจะระดับชาติหรือทีม พวกเราโสมขาวต้องสามัคคีกัน!”
ชายหนุ่มชื่ออีจุนฮยอกผงกหัวรัว ๆ กลัวว่าถ้าช้าไปสักนิด ด้านหลังศีรษะจะถูกซ้ำอีก
“เมื่อเจ้าลุกลนเช่นนี้ ข้าจะตัดสินใจแทนทั้งทีม” หัวหน้าหน่วยกระแอมเบา ๆ:
“เจ้าจะเป็นผู้ไปดำเนินภารกิจล้างแค้น!”
รอยยิ้มของอีจุนฮยอกแข็งค้างทันที ดวงตาถลน อ้าปากค้าง
“หา? ผม?”
เขาชี้หน้าตัวเอง ยืนยันอีกครั้ง:
“ท่านหมายความว่า... ให้ผมไปคนเดียวเพื่อกำจัดพวกหัวเซี่ยงั้นเหรอ?”
หัวหน้าหน่วยพยักหน้าเคร่งขรึม:
“ถูกต้อง! ทั้งทีมเคลื่อนไหวเป้าหมายใหญ่เกินไป เปิดเผยตัวง่าย!”
“เจ้าไปคนเดียว กำลังพอดี”
พอดีบ้าอะไรกัน!
อีจุนฮยอกงงไปหมด
หัวหน้าหน่วยนี่ไม่รู้พลังของพวกผู้เล่นหัวเซี่ย หรือไม่รู้พลังของเขากันแน่?!
รู้หรือเปล่าว่าพวกหัวเซี่ยในจัตุรัส เพิ่งฆ่าพัคยองกอนที่มีอุปกรณ์อาชีพไปสด ๆ ร้อน ๆ!
ให้ไก่อ่อนอย่างเขาที่มีแค่เลเวล 10 ไปทำภารกิจล้างแค้น มันต่างอะไรกับไปตาย?!
อีจุนฮยอกรู้สึกว่าตัวเองต้องฮึดสู้ต่ออีกสักตั้ง!
“หัวหน้า ผมอ่อนแอ ทั้งตัวก็ไม่มีไอเทมดี ๆ อะไร”