โรงเรียนมัธยมหนึ่ง เมืองหย่ง
ภายในหอพักชาย
พี่เตาจมูกบวมหน้าช้ำ แขนทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลัง ร่างทั้งร่างถูกแขวนห้อยหัวลงมาจากเพดาน
ฟันดี ๆ เต็มปากของเขาเหลืออยู่ไม่กี่ซี่ ตอนนี้กำลังส่งเสียงอ้อแอ้ออแอ้ขอความเมตตา:
“พี่จิ้น พี่จิ้น ที่ผมพูดเป็นความจริงทั้งหมดนะ!”
“ผมแจ้งท่านทันทีจริง ๆ ไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกับลู่หลีเลยนะ...”
“อีกอย่าง ไอ้หมอนั่นมันอัญเชิญตั๊กแตนใบมีดออกมาได้ เรื่องนี้ผมให้ลูกน้องไปบอกท่านตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ได้โปรดเชื่อผมเถอะ ผมไม่ได้หลอกท่านจริง ๆ นะ...”
จ้าวจิ้งนั่งบนเก้าอี้ เล่นกับคีมจับในมืออย่างใจลอย
ขณะที่มือเขาออกแรง ซี่ฟันที่ถูกถอนมาเมื่อครู่และคีบไว้ในคีมก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
“ฟังความหมายของแกแล้ว ฉันเข้าใจผิดแกงั้นสิ?”
พี่เตาสะดุ้งทั้งตัว ส่ายหัวรัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง
“ไม่ไม่ไม่! ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น...”
จ้าวจิ้งออกแรงมืออย่างฉับพลัน ซี่ฟันแตกกระจายทันที!
“ตอนแรกใครกันที่ตบอกยืนยัน รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะคุมลู่หลีได้แน่?”
“บอกว่าถึงมันจะเป็นหงอคงอาละวาดบนสวรรค์ ลูกน้องของแกก็กดมันไว้ใต้ภูเขาห้านิ้วได้อยู่หมัด?!”
พี่เตาหน้าสลด รู้น้อยเนื้อต่ำใจอย่างที่สุด:
“ถ้าไอ้หวงปินมันพึ่งพาได้หน่อย ลู่หลีต้องไปต่อไม่รอดแน่!”
“แผนเดิมของผมคือจะใช้พรสวรรค์[ตราชั่ง]ของมันล็อกค่าสถานะของลู่หลีไว้ชั่วคราว แล้วจับตัวมันไว้”