ขณะที่ลู่หลีกำลังเพลิดเพลินกับการช้อปปิ้งอย่างเมามัน อลิสซากลับกำชายเสื้อแน่น
ในฐานะกลาดิเอเตอร์ที่ชนะรวดร้อยสนามเช่นกัน เธอได้รับแต้มศูนย์กลางเท่ากับลู่หลี
แต่อลิสซากลับไม่กล้าใช้!
เธอรู้ดีว่า ถ้าไม่มีลู่หลี เธอคงตายไปแล้ว
ดังนั้นในสายตาของอลิสซา แต้มศูนย์กลางกว่าล้านแต้มนี้ควรเป็นของลู่หลี
แม้แต่ชีวิตเธอ ก็เป็นลู่หลีที่หยิบยื่นให้
“ยังไงกลับไปก็ถูกกดขี่ แล้วก็ตายอยู่ดี สู้ตามผู้ชายคนนี้ไป บางทีอาจจะอยู่ดีขึ้น…”
คิดได้ดังนั้น อลิสซาก็รวบรวมความกล้า ถามคำถามที่อาจเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล:
“ลู่…ลู่หลี…คุณ…คุณขาดทาสไหม?”
ลู่หลีชะงัก
เขาไม่มีรสนิยมแปลกประหลาดนั้นอยู่แล้ว และในชาติก่อนก็ถูกคนที่ไว้ใจหักหลังจนตาย
แม้จะเคยให้หลินชิ่นเฟิงยอมรับตนเป็นนาย แต่จริงๆ แล้วก็เพื่อสั่งสอนหลินชิ่นเยวี่ยน้องสาวเธอสักหน่อย ในสายตาลู่หลีไม่ได้มองตระกูลหลินเป็นบ่าวรับใช้จริงจัง หากแต่ใกล้เคียงกับหุ้นส่วนที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์มากกว่า
ดังนั้นเขาจึงไม่มีแผนจะรับทาส
อลิสซาเห็นลู่หลีไม่ตอบ ยิ่งใจเต้น พูดตะกุกตะกักกว่าเดิม:
“ฉะ…ฉัน ฉันยกแต้มศูนย์กลางให้คุณทั้งหมดได้นะ ยัง…ยังเซ็นสัญญาทาสได้ด้วย!”
“ฉันทำได้ทุกอย่าง กินน้อย มือไม้ก็คล่อง…”
ลู่หลีขมวดคิ้ว ยกมือขัดจังหวะ:
“ฉันไม่ได้คิดจะรับทาส”
“อีกอย่างตอนนี้เธอมีแต้มศูนย์กลางล้านแต้ม ต่อให้ไม่กลับไป อยู่ในแดนศูนย์กลางก็อยู่สบายได้พักหนึ่ง…”