"แม่งเอ๊ย..."
ดวงตาของหลัวหย่งฮ่าวราวกับจะพ่นไฟออกมา
แต่เมื่อคิดถึงว่าสถานการณ์บีบบังคับ เขาก็ได้แต่กล้ำกลืนความโกรธนี้ลงไป
"ช่างเถอะ แค่ศพเอง ข้าค่อยหาอีกสักสองสามศพก็แล้วกัน..."
หลัวหย่งฮ่าวพึมพำเบาๆ แล้วเดินฉับๆ ไปยังสนามรบเพื่อค้นหาศพที่แข็งแกร่ง
ด้านหลังเขายังมีแมลงแม่ตั๊กแตนตำข้าวตัวหนึ่งเดินตาม ดูท่าคงเก็บมาเป็นพวกก่อนเข้าแดนลับ
นอกจากนี้ไม่มีผู้เล่นคนอื่นตามมาอีก
ลู่หลีเพิ่งกลมกลืนเข้ากับฝูงชน เห็นหลัวหย่งฮ่าวไปหาศพเพียงลำพัง คิ้วก็ขมวดโดยไม่รู้ตัว
คนคนนี้ช่างประมาทเกินไปแล้ว
ต้องรู้ว่าตอนนี้ไม่เหมือนก่อนวันสิ้นโลก
ไร้กฎหมายและศีลธรรมคอยควบคุม จิตใจคนจะเลวร้ายอย่างยิ่ง
เปิดเผยพลังของตัวเองต่อหน้าผู้เล่นมากมายขนาดนี้ แล้วยังแยกตัวไปคนเดียว แทบไม่ต่างอะไรกับการหาที่ตาย!
เป็นอย่างที่คิด หลังจากที่ลู่หลีเพิ่งเกิดความคิดนี้ขึ้นมาได้ไม่นาน
ชายหน้ากายกรรมที่เพิ่งสังหารมนุษย์มดไปห้าตัวก็หัวเราะเย็น สร้างใบมีดวายุขึ้น แล้วฟาดใส่แผ่นหลังของหลัวหย่งฮ่าวอย่างแรง!
หลัวหย่งฮ่าวรู้สึกถึงอันตราย หันกลับไปดูโดยสัญชาตญาณ
แต่ใบมีดวายุใกล้เข้ามาแล้ว ไม่สามารถหลบหลีกได้เลย!
หลบฉุกเฉิน หลังก็ยังถูกกรีดเป็นแผลลึก
"เจ้าจะทำอะไร?!"
หลัวหย่งฮ่าวหน้าซีดเผือด ตกใจรีบควบคุมแมลงแม่ตั๊กแตนตำข้าวมาบังหน้า
ชายหน้ากายกรรมแสยะยิ้ม:
"โอ๊ะ ขอโทษจริงๆ เมื่อกี้ควบคุมพรสวรรค์ไม่อยู่ เผลอปล่อยใบมีดวายุออกไปน่ะ"