“ฉันไม่เลือกทั้งนั้น! เธอเป็นแม่ของฉัน เธอไม่ใช่สัตว์ประหลาด!”
หลีลั่วตะโกนร้องไห้สุดเสียง พยายามดิ้นหลุดจากลู่หลี
แต่นางไม่สำเร็จ
“เพี๊ยะ!”
เสียงฝ่ามือดังขึ้นชัดเจน
แก้มของหลีลั่วแดงบวมขึ้นทันที
ลู่หลีไร้สีหน้า: “ต้องเลือก! ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าเธอเดี๋ยวนี้!”
“ฉัน...”
หลีลั่วกุมแก้ม สายตาที่มองลู่หลีเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เลือกเร็ว!”
ลู่หลีมองไปทางไม่ไกลนัก ปากเร่งเร้า
แมลงแม่ที่ถูกเขาเตะออกไปเมื่อครู่ตอนนี้คลานขึ้นมาแล้ว ท่าทางพร้อมจะโจมตีรอบต่อไปได้ทุกเมื่อ
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในช่วงเวลาเพียงสั้นๆ นี้ เด็กสาวอายุ 18 ปีคนนี้ผ่านการต่อสู้ทางความคิดมาอย่างไร
ทันใดนั้นนางก็เปลี่ยนจากความขลาดกลัวก่อนหน้านี้ ดวงตาดูแปลกไปเล็กน้อย
“ฉันเลือกวิธีที่สอง เธอจะให้ฉันร่วมมือยังไง ใช้พรสวรรค์ควบคุมแม่ของฉันเหรอ”
ลู่หลีแปลกใจเล็กน้อย
ตอนแรกเขาคิดว่าหลีลั่วจะเลือกออกไปจากที่นี่
ระงับความประหลาดใจและความสงสัยในใจ ลู่หลีพยักหน้าทันที:
“ใช่ เธอควบคุมได้นานแค่ไหน”
“ไม่รู้ สั้นมาก” หลีลั่วตอบเร็วไม่แพ้กัน
“อาจไม่ถึงสองวินาที”
“พอแล้ว” ลู่หลีหันไปทางแม่แมลงโกลาหล “แค่เธอควบคุมมันได้หนึ่งวินาที ฉันก็มั่นใจพอจะฆ่ามัน”
หลีลั่วหลบสายตา
นางถามเชิงหยั่ง:
“ขอโอกาสสังหารให้ฉันได้ไหม”
ลู่หลีเคลือบแคลงว่าหูตัวเองฟังผิดไป
“ทำไมล่ะ”
หลีลั่วแววตาหมอง
“เพราะเธอเป็นแม่ของฉัน”
“ถึงเธอจะกลายเป็นสัตว์ประหลาด ก็ยังเป็นแม่ของฉัน”