"นี่เจ้ารู้จักเขาหรือ?"
ลู่หลีมองหลีลั่วที่เซเข้ามาพิงด้วยความประหลาดใจ
"แน่นอน นี่คือพ่อของฉัน เจินไน่เหอ..."
เมื่อเห็นคางของพ่อตัวเองถูกทุบแตก หลีลั่วก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดในดวงตา
อยากตำหนิลู่หลี แต่ก็พูดไม่ออก
"เขาเป็นพ่อของเธอ?"
ความประหลาดใจบนใบหน้าของลู่หลียิ่งชัดขึ้น
พ่อของหลีลั่วน่ะหรือ?
ทำไมถึงจู่โจมเขาล่ะ?
หรือว่าจะเป็นเพราะเห็นลูกสาวตัวดีกำลังมีกิจกรรมกับเขา?
แต่นั่นก็เพื่อช่วยชีวิตคนนะ!
ไม่ใช่แล้ว!
ลู่หลีขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่กำลังจะเข้าห้องนั้น โคมัตสึ ซือเฉวี่ยนตั้งใจตะโกนเสียงดัง
หรือว่าในร่างของเจินไน่เหอจะมี "วิญญาณ" อีกดวงหนึ่งอยู่?
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ก็ยิ่งไม่สามารถบุ่มบ่ามให้ห้าสัตว์ประหลาดค้นวิญญาณได้
มิฉะนั้น ถ้า "วิญญาณ" ของเจินไน่เหอได้รับบาดเจ็บ หลีลั่วคงจะเกลียดเขาไปทั้งชีวิต
ลู่หลีไม่ได้ถาม 'หลินชิ่นเยวี่ย' แต่เรียกทูตมรณะขาวดำให้จับเจินไน่เหอไว้ แล้วจึงใช้[การสมานขั้นสูงสุด]กับเขา
อาการบาดเจ็บที่คางหายเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
แต่ไม่รู้ทำไม เจินไน่เหอก็ยังพูดลำบากอยู่ดี
ไม่เพียงแต่พูดไม่ชัด แม้แต่ลำดับคำพูดและตรรกะก็ยังสับสนวุ่นวาย
"ลู่หลี ฉันขอร้องนาย ต้อง...ฆ่านาย ดูแล ลูกสาวฉันด้วย...ฆ่านายซะ ตระกูลจ้าวไม่ ปล่อยนายแน่...ขอร้องล่ะ..."
ลู่หลีตั้งใจฟังอยู่นาน กว่าจะพอแยกแยะความหมายจากคำพูดของเจินไน่เหอได้สองอย่าง
อย่างหนึ่งคืออยากจะฆ่าเขา