“คนหายไปได้ยังไง?!”
ลู่หลีจ้องเขม็งไปที่เงาของแม่แมลงโกลาหล ตะโกนถามเสียงดัง
“คือ คือว่าเธอตื่นแล้ว เห็นผมเฝ้าอยู่ เธอเลยขอให้ผมช่วยแม่เธอ...”
“พอผมไม่ยอม เธอก็เริ่มร้องไห้ แล้วทันใดนั้นทั้งตัวเธอก็กลายเป็นแอ่งน้ำดำ...”
เฉินหาวพูดตะกุกตะกัก เห็นได้ชัดว่าตกใจไม่น้อย
ไม่ใช่เพราะเขาผู้ชายตัวโตตกใจกับท่าทางประหลาดของเด็กสาวหรอก
แต่กังวลว่านายใหญ่ลู่หลีจะลบจิตสำนึกของเขาต่างหาก
เพราะในฐานะองครักษ์วิญญาณ การมีหรือไม่มีตัวตนของเขาล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของลู่หลี
“กลายเป็นแอ่งน้ำดำ?”
ลู่หลีพึมพำกับตัวเอง
หรือนี่จะเป็นพรสวรรค์ของหลีลั่ว?
‘เปลี่ยนร่าง’?
แต่ถ้ากลายเป็นแอ่งน้ำดำจริง ๆ จะเคลื่อนที่เร็วได้ยังไง?
เดี๋ยวก่อน
ถ้าเป็นน้ำดำ แล้วจะหลอมเข้ากับเงาของแม่แมลงโกลาหลได้ยังไง?
“ไม่! ความสามารถของนางยักษ์เงาเสน่หาต้องไม่ใช่แค่ ‘เปลี่ยนร่าง’ ง่าย ๆ แน่!”
ทันทีที่ลู่หลีตัดสิน เงาของแม่แมลงโกลาหลก็พลันปั่นป่วน!
หลุดพ้นจากกฎทางกายภาพพื้นฐานของแสงและเงา
ราวกับหม้อน้ำเดือดที่กำลังฟู่ฟ่า เดือดพล่านอย่างบ้าคลั่ง!
ในเวลาเดียวกัน การเคลื่อนไหวของแม่แมลงโกลาหลก็ไม่รวดเร็วอีกต่อไป กลับเชื่องช้าลงเรื่อย ๆ
จนสุดท้ายกลับแข็งค้างอยู่กับที่ ขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!
บังคับควบคุม!
ลู่หลีตะลึงในใจ
ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมหลีลั่วถึงได้นั่งแท่นนักฆ่าหญิงอันดับหนึ่งอย่างมั่นคง
สามารถแทรกซึมได้รวดเร็ว และบังคับควบคุมคู่ต่อสู้ได้