เหอต้าชิงวางจานสุดท้ายลงบนโต๊ะ แล้วไปหยิบเหล้าสองขวดจากตู้มา พลางเรียก "อ้ายเอี๊ย พี่สะใภ้ นั่งสิ เซียน นั่งสิ จูจื่อ ไปเอาจานกับตะเกียบมา..."
พอทุกคนนั่งลงแล้ว เหอต้าชิงรินเหล้าพลางพูด "อ้ายเอี๊ย คนนี้คือหลานฉัน ลวี่ชิงเซียน ศิษย์เอกของหมอหลวงหวังอี๋โส่ว ตอนนี้เป็นนักศึกษาแพทย์มหาวิทยาลัยจงฝ่า..." แล้วหันไปทางลวี่ชิงเซียน "เซียน คนนี้คือช่างใหญ่โรงงานเหล็กสกุลโหลว อี๋จงไห่" มือที่ถือขวดเหล้าชี้ไปด้านนอก "อ้ายเอี๊ยอยู่ที่บ้านปีกตะวันออกหน้าตรงนี้ สองปีมานี้ป้าของแกไม่สบาย จูจื่อกับยวี่สุยได้อ้ายเอี๊ยกับป้าอี้ช่วยดูแล แม้แต่งานศพของป้าแกก็ได้พวกเขาช่วยด้วย อีกเดี๋ยวแกช่วยฉันดื่มอวยพรอ้ายเอี๊ยหลายๆ แก้วหน่อย..."
ลวี่ชิงเซียนได้ยินก็ยืนขึ้น ยกแก้วขึ้นพูดกับอี๋จงไห่ "ขอบคุณอาจารย์อี๋ที่ดูแลครอบครัวลุงของผม ขอผมดื่มให้อาจารย์แก้วนึง" พูดจบก็ยกแก้วดื่มหมด อี๋จงไห่รีบห้าม "เสี่ยวลวี่ เสี่ยวลวี่ ค่อยๆ ดื่ม ค่อยๆ ดื่ม ไม่ต้องรีบ..."
ชั่วขณะหนึ่งบรรยากาศบนโต๊ะก็คึกคักขึ้น ป้าอี้ยิ้มพลางกินอาหารอย่างช้าๆ เหอหยู่จูเบิกตากว้างเลือกกินแต่เนื้อ ลวี่ชิงเซียนคำนับอี๋จงไห่กับเหอต้าชิงอย่างละแก้ว แล้ววางแก้วลง ค่อยๆ ดื่ม เหอต้าชิงอารมณ์ไม่ดี ดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ส่วนอี๋จงไห่ดื่มไปสองสามแก้วก็หยุด "บ่ายนี้ต้องไปทำงาน ตอนนี้โรงงานวุ่นวายไปหมด อุปกรณ์ที่เจ้านายโหลวกว่าจะได้มาจากพวกญี่ปุ่น ตอนนี้ก็ถูกพวกเจ้าหน้าที่รับมอบจ้องเขม็ง ยุคสมัยนี้ช่าง..." อี๋จงไห่พูดได้ครึ่งก็หยุด เงยหน้าขึ้นเห็นลวี่ชิงเซียนจ้องหน้าตน ก็ถาม "เสี่ยวลวี่ มองอะไรหรือ?"
ลวี่ชิงเซียนพูด "อาจารย์อี๋ ยื่นมือซ้ายมาให้ผม ผมจะจับชีพจรให้" ป้าอี้ที่อยู่ข้างๆ รีบพูด "จงไห่ ให้เสี่ยวลวี่จับดูสิ" อี๋จงไห่ไม่เข้าใจ แต่ก็ยื่นมือซ้ายออกมาวางบนโต๊ะ ลวี่ชิงเซียนวางมือลงบนข้อมือ หลับตา ครู่หนึ่งก็ให้อี๋จงไห่แลบลิ้นออกมาให้ดู แล้วก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพูด "อาจารย์อี๋ ท่านไม่มีลูกหลานใช่ไหม?" อี๋จงไห่ชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ลวี่ชิงเซียนโบกมือ "อาจารย์อี๋ อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้คิดอะไร ท่านดูแลครอบครัวป้าผมมาดี ผมก็พอรู้วิชาหมอ เลยอยากตอบแทนบุญคุณเลยช่วยตรวจให้"
ลวี่ชิงเซียนมองหน้าอี๋จงไห่อีกครั้ง พูด "เมื่อกี้ผมจับชีพจรให้ป้าอี้ด้วย ร่างกายของพวกท่านสองคนมีปัญหา จะมีลูกยากสักหน่อย แต่ยังดีที่ตอนนี้ยังรักษาได้ ถ้าปล่อยไปอีกสองสามปี เกรงว่าต่อให้อาจารย์ผมออกโรงก็คงไม่ไหว..."
อี๋จงไห่รู้สึกงง มองเหอต้าชิง แล้วมองป้าอี้ แล้วก็มองลวี่ชิงเซียน "เสี่ยวลวี่ นี่แก... พูดอะไรกันแน่?"
อี๋จงไห่มีความระแวงค่อนข้างสูง จู่ๆ หนุ่มคนหนึ่งวิ่งมาพูดเรื่องพวกนี้กับเขา เขาก็ไม่ได้เชื่อถืออะไรมากนัก
ลวี่ชิงเซียนคีบผักคำหนึ่งเข้าปาก กินไปพลางพูด "อาจารย์อี๋ ตอนหนุ่มๆ ท่านคงเคยถูกความหนาวมาก เย็นชั่วแทรกเข้าร่างกาย และด้านล่างดูเหมือนจะเคยบาดเจ็บ ผมพูดถูกไหม?"
อี๋จงไห่อึ้งไป เรื่องพวกนี้มีแค่เขากับภรรยาที่รู้ แม้แต่เหอต้าชิงก็ไม่รู้ เขาพูดตะกุกตะกัก "เสี่ยวลวี่ นี่แกจับชีพจรแล้วรู้ได้ยังไง?"
ลวี่ชิงเซียนพยักหน้า "อาจารย์อี๋ โรคของท่านทั้งสองคน ผมรักษาได้ เพียงแต่มีปัญหานิดหน่อย..."
อี๋จงไห่ยกแก้วขึ้นมาดื่มหมดทันที "หมอลวี่ เชิญพูด"
ลวี่ชิงเซียนยิ้มเจื่อน "อาจารย์อี๋ เมื่อกี้ลุงผมก็พูดแล้ว อาจารย์ผมคือหวังอี๋โส่ว สืบทอดวิชาหมอหลวง แต่ท่านยังมีอีกฉายาหนึ่ง เรียกว่า มือพันทอง ในสายเรานั้น เดิมทีไว้รักษาคนในวัง พอราชวงศ์ชิงล่มสลาย คนที่มารักษาก็มักจะเป็นขุนนางคนใหญ่คนโต... เรารักษาโรคได้ แต่ค่าใช้จ่ายสูงกว่าหมอทั่วไปมาก..."
ยังไม่ทันที่อี๋จงไห่จะพูดอะไร ป้าอี้ที่อยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวแล้ว "หมอลวี่ อย่างนั้นบอกหน่อยได้ไหมว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่กว่าจะหาย?"
ลวี่ชิงเซียนพูดว่ารอเดี๋ยว แล้วไปเปิดกระเป๋าที่นำมาด้วยตั้งแต่เช้า หยิบกระดาษกับพู่กันออกมา วางบนโต๊ะ แล้วเขียนสองใบสั่งยาอย่างรวดเร็ว แล้วนับนิ้วคิดคำนวณ "ยานี้ต้องกินสามเดือน ใบสั่งยาอาจารย์อี๋หนึ่งชุดกินห้าวัน ต้องสิบแปดชุด ชุดละประมาณสิบถึงสิบสองเหรียญใหญ่ รวมประมาณสองร้อยเหรียญ ส่วนป้าอี้ต้องสามสิบชุด ชุดละประมาณสิบห้าเหรียญ รวมสี่ร้อยห้าสิบเหรียญ..."
อี๋จงไห่อ้าปากค้าง "นี้... สมกับเป็นมือพันทองจริงๆ..."
ลวี่ชิงเซียนส่งใบสั่งยาให้อี๋จงไห่ "อาจารย์อี๋ ใบสั่งยาผมให้ท่านแล้ว ใบที่เขียนว่าชายคือของท่าน ใบที่เขียนว่าหญิงคือของป้าอี้ จะดูหรือไม่ดูแล้วแต่ท่าน แต่ขอบอกไว้ก่อน สองสามปีนี้ถ้าท่านปล่อยผ่านไป ก็ไม่ต้องดูอีกแล้ว..."
ไม่พูดถึงอี๋จงไห่ที่กัดฟันอยู่ข้างๆ ป้าอี้อีกฝ่ายทนไม่ไหว "หมอลวี่ สามเดือนแล้วจะหายจริงเหรอ?"
ลวี่ชิงเซียนเก็บพู่กันกับหมึก ยกแก้วขึ้น "หาย อาจารย์อี๋ภายในสามเดือนต้องสำรวมกายใจ ห้ามมีเพศสัมพันธ์ ป้าอี้เดือนหน้ารอบเดือนจะกลับมาปกติ กินเนื้อเยอะๆ บำรุงร่างกาย ถ้าปรับตัวดี ปีหน้าแกก็อุ้มหลานได้แล้ว"
ลวี่ชิงเซียนหันไปมองอี๋จงไห่อีกครั้ง "อาจารย์อี๋ จริงๆ แล้วท่านแค่เอาใบสั่งยาไปที่ร้านยา เขาก็รู้ว่านี่คือใบสั่งยาของสายเรา สายเราโด่งดังเรื่องค่ารักษาแพงลิบ แต่ก็รักษาหายจริง ถ้าไม่มั่นใจว่าโรคนี้รักษาได้ เราก็ไม่กล้าเขียนใบสั่งยาให้ใคร ฉะนั้นวางใจได้ โรคต้องหายแน่..."
เหอต้าชิงพึมพำข้างๆ "ก็ใช่ ถ้าไม่มั่นใจยังกล้าเขียนใบสั่งยาแบบนี้อีก คงโดนตีตาย..."
ลวี่ชิงเซียนยกแก้วขึ้น พูดกับอี๋จงไห่ที่ยังจ้องใบสั่งยาอย่างงงๆ "อาจารย์อี๋ กินเหล้าก่อนเถอะ ท่านค่อยไปคิดทีหลัง"
อี๋จงไห่กลับคิดได้ "อ้อ เอ่อ งั้น กินเหล้ากินเหล้า..."
ป้าอี้ข้างๆ ยังคิดเลขอยู่ "สองร้อยบวกสี่ร้อยห้าสิบ นี่มันหกร้อยห้าสิบเหรียญใหญ่..."
ลวี่ชิงเซียน "รวมกับค่าปรับร่างกายรายวันอีก เจ็ดร้อยเหรียญ ขาดสลึงเดียวก็ไม่เอา"
อี๋จงไห่: ...
เหอต้าชิง "กินเหล้ากินเหล้า..."
ลวี่ชิงเซียนคิดในใจ โรคนี้ฉันรักษาได้จริง รอให้อ้ายเอี๊ยมีลูก คิดว่าเขาคงไม่คิดวางแผนทำร้ายซาจื่อแบบในเรื่องเดิมอีก ฉันนี่ก็ถือว่าทำบุญทำกุศล อิอิ... ไม่สิ ยังมีบ้านเจียอีก...
ลวี่ชิงเซียนยกแก้วขึ้นตัดสินใจได้ แล้วพูดกับป้าอี้ "ป้าอี้ เมื่อกี้พวกแกคุยกันที่ระเบียงทางเดิน มีป้าคนหนึ่งผิวขาวอวบอ้วน เธอเป็นบ้านใคร?"
ป้าอี้ยังไม่ทันพูด เหอต้าชิงกับอี๋จงไห่ก็มองมาพร้อมกัน เหอต้าชิง "ถามเรื่องนี้ทำไม?"
ลวี่ชิงเซียนหมุนแก้วในมือ ใช้ความคิดแล้วพูด "ลุง แกรู้จักคำพูดที่ว่าหมอผีไม่แยกจากกันไหม?"
เหอต้าชิง "ไม่เคยได้ยิน"
ลวี่ชิงเซียนกลอกตา "พูดง่ายๆ ก็คือ สายเราสืบทอดมาจากหมอหลวงในวัง หมอหลวงในวังรักษาโรค ก่อนอื่นต้องรู้ก่อนว่าโรคนี้ควรรักษาหรือไม่ ไม่งั้นตายยังไงก็ไม่รู้"
อี๋จงไห่ "หืม? อย่างนั้นพวกแกจะรู้ได้ยังไงว่าควรหรือไม่ควร?"
ลวี่ชิงเซียน "ดูหน้าตา"
เหอต้าชิง "รักษาโรคยังต้องดูหน้าแรกอีกเหรอ?"
ลวี่ชิงเซียน "ใช่ เช่นจักรพรรดิชิงบางองค์เป็นโรคติดต่อ บางองค์ถูกยาพิษ ปรมาจารย์รุ่นก่อนดูหน้าแล้วรู้ว่าองค์นี้ควรรักษาหรือไม่ ไม่งั้นรักษาผิด ก็พาครอบครัวตัวเองพินาศ การดูหน้านี้เพื่อหลีกเลี่ยงภัย ต่อมาปรมาจารย์รุ่นหลังๆ ดูหน้าเก่งขึ้นเรื่อยๆ มักเห็นอะไรที่แตกต่างออกไป ก็เลยสืบทอดต่อกันมา"
เหอต้าชิง "แกรู้ด้วยเหรอ?"
ลวี่ชิงเซียน "รู้สิ"
อี๋จงไห่ "รู้จริงเหรอ?"
ลวี่ชิงเซียน "รู้จริง อาจารย์อี๋เคยได้ยินคำว่าเทียนซ่ากู้ซิงไหม?"
อี๋จงไห่ "อันนี้เคยได้ยิน คือคนที่ดวงแข็งมาก ครอบครัวตัวเองตายหมดใช่ไหม?"
ลวี่ชิงเซียน "ใช่ เทียนซ่ากู้ซิงเป็นดวงที่แปลกมาก ฆ่าพ่อฆ่าแม่ ฆ่าสามีฆ่าลูก แต่ตัวเขาเองมักไร้ข้อห้าม อายุยืนยาว คนอื่นจะเอาเปรียบเขา เสียดวงตัวเอง แต่ถ้าเขาจะเอาเปรียบคนอื่น กลับเป็นการชิงโชคลาภของคนอื่น"
เหอต้าชิง "ยังมีคนแบบนั้นอีกเหรอ? งั้นไม่ใช่แตะแล้วซวยเหรอ?"
อี๋จงไห่ "ฆ่าสามีฆ่าลูก? หมอลวี่ เทียนซ่ากู้ซิงต้องเป็นผู้หญิงด้วยเหรอ?"
ลวี่ชิงเซียน "อันนี้ไม่แน่ อาจารย์อี๋ แกยังไม่ได้บอกเลยว่าแม่คนขาวอ้วนคนนั้นเป็นบ้านใคร"
เหอต้าชิง "นั่นคือบ้านเจียที่อยู่ปีกตะวันตก เจียจางซื่อ... เป็นเทียนซ่ากู้ซิง!?"
ลวี่ชิงเซียนพยักหน้า "ใช่ ลุง ผู้ชายบ้านเขาคนนั้นยังไม่ถึงสามสิบหกใช่ไหม?"
อี๋จงไห่ "เจียผู้อายุสามสิบห้าปีนี้ มีปัญหาอะไรหรือหมอลวี่?"
ลวี่ชิงเซียนยิ้มเจื่อน "ปัญหาใหญ่แล้ว ผู้ชายในบ้านเขาอยู่ไม่เกินสามสิบหก เจียผู้นี้... อีกไม่นานแล้ว..."
เหอต้าชิงลูบคาง "เซียน แกดูผิดหรือเปล่า... เจียจางซื่อขาวอ้วนน่ารักดีนี่นา..."
คนอื่นบนโต๊ะอีกสี่คน ยกเว้นเหอหยู่จูที่ยังกินไม่หยุด ที่เหลืออีกสามคนจ้องเหอต้าชิง เหอต้าชิงรู้สึกเก้อเขิน "พวกแกมองฉันทำไม? เจียจางซื่อก็สวยจริงๆ นี่นา... ฉันไม่ได้พูดผิดสักหน่อย..."
ลวี่ชิงเซียนจ้องเหอต้าชิง "ลุง ฉันเตือนแกแล้ว อย่าหาเรื่องตาย แกปีนี้สามสิบสี่แล้ว ถ้าแกไปแตะต้องผู้หญิงคนนั้น แกก็อยู่ไม่เกินสามสิบหกเหมือนกัน เธอฆ่าสามีฆ่าลูก ผู้ชายบ้านเธอไม่มีใครอยู่เกินสามสิบหก!"
อี๋จงไห่ขนลุก "คงไม่ขลังขนาดนั้นมั้ง? หมอลวี่ แกดูผิดหรือเปล่า?"
ลวี่ชิงเซียน "ฉันไม่ดูผิด อาจารย์อี๋ ผู้หญิงคนนี้เป็นปัญหาใหญ่ ใครก็ตามที่แตะต้องเธอนิดหน่อยจะซวย ให้อยู่ห่างเธอให้มากที่สุด เออใช่ เจียผู้อีกไกลแค่ไหนจากสามสิบหก?"
เหอต้าชิงนับนิ้ว "ฉันเกิดปีสามของสาธารณรัฐ เจียผู้อายุมากกว่าฉันสี่ปี เกิดปีที่สิบเอ็ด เชี่ย ปีนี้เจียผู้อายุครบสามสิบหกแล้ว!"
ลวี่ชิงเซียน "เดือนอะไร?"
อี๋จงไห่ "เจียผูเกิดเดือนห้า ตอนนี้ก็เดือนสิบ นับอายุจริง เจียผูอายุสามสิบห้าปีห้าเดือนแล้ว..."
คนบนโต๊ะมองหน้ากัน แล้วอีกหลายคนก็มองไปที่ลวี่ชิงเซียน "แกดูไม่ผิดจริงเหรอ?"
ลวี่ชิงเซียน "เรื่องอื่นฉันอาจจะดูพลาดได้ แต่เทียนซ่ากู้ซิงฉันจะดูผิดได้ยังไง? พวกรอดูเถอะ เจียผูคนนั้น... ไม่กี่วันแล้ว"
ลวี่ชิงเซียนคิดในใจ ในเรื่องเดิมเจียจางซื่อเลี้ยงเจียตงซวี่เติบโต คิดว่าเจียผูก็คงตายในช่วงนี้แหละ...
อี๋จงไห่กับภรรยาและเหอต้าชิงมองหน้ากัน ไม่รู้จะพูดอะไร ลวี่ชิงเซียนหยิบขนมปังโฮลวีตที่เริ่มเย็นชิ้นหนึ่ง ก้มหน้ากินพลางพูด "อย่าคิดมาก กินข้าวก่อนเถอะ ถ้าฉันดูผิด พวกแกก็ถือว่าฉันเล่าเรื่องตลก ถ้าฉันดูถูก จำคำฉันไว้ ผู้หญิงคนนั้นอย่าเข้าใกล้เด็ดขาด... เธอฆ่าสามี"