มื้อเที่ยงจบลงท่ามกลางบรรยากาศประหลาด ป้าอี้ทำโจ๊กข้นๆ อุ้มหยวี่สุยที่เพิ่งตื่นกลับไปที่เรือนตะวันออกเพื่อป้อน เหอต้าชิงให้เหอหยู่จูชงชาสองถ้วย แล้วให้ไปโรงเรียน อี๋จงไห่ดูจะช็อกหนักมาก บวกกับช่วงนี้โรงงานไม่ค่อยสงบ—ทุกคนกลับมากินข้าวเที่ยงที่บ้านกันหมด เลยไปบอกหลิวไห่จงที่ลานหลังให้ช่วยลาหยุดบ่าย แล้วนั่งลงเตรียมคุยกับเหอต้าชิงและลวี่ชิงเซียน
เหอต้าชิงดูเหมือนยังไม่พ้นจากความเศร้าเสียใจที่เสียภรรยา บวกกับดื่มเหล้าไปหน่อย ก็เลยดูมึนๆ เซื่องซึม ลวี่ชิงเซียนให้เขาไปนอนพัก ส่วนตัวเองก็นั่งคุยกับอี๋จงไห่ต่อ อี๋จงไห่มองเขาอย่างมีท่าทีจะพูดแต่ก็ลังเล ลวี่ชิงเซียนยิ้ม "อาจารย์อี๋ พูดตรงๆ เลยครับ"
อี๋จงไห่เอ่ย "คุณหมอลวี่ เมื่อกี้ต้าชิงบอกว่า คุณเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยจงฝ่าเหรอ?"
ลวี่ชิงเซียน "ใช่ครับอาจารย์อี๋ วิชาหมอจีนที่ผมทำได้ก็เห็นกันอยู่ ถ้าจะหากินด้วยวิชานี้ก็คงอดตาย หรือไม่ก็โดนคนรุมตีตาย เลยคิดว่าจำเป็นต้องเรียนหมอตะวันตกด้วย มหาวิทยาลัยจงฝ่าเพิ่งย้ายกลับมาจากคุนหมิง ผมก็ไปสมัคร สอบผ่านแล้ว อีกไม่กี่วันก็เปิดเทอม"
อี๋จงไห่ยิ้มแห้งๆ "ฝีมือคุณหมอลวี่... สมคำร่ำลือจริงๆ!"
ลวี่ชิงเซียนยืดอก "นั่นสิครับ วิชาที่อาจารย์ผมสอน รักษาได้นุ่มนวลกว่า เห็นผลเร็วกว่า ผลข้างเคียงน้อยกว่า คนไข้ที่รักษาแทบไม่กลับมาเป็นซ้ำ"
อี๋จงไห่พึมพำ "ใช่สิ ไม่มีใครกลับมาเป็นซ้ำหรอก รอบเดียวก็เจ๊งกันแล้ว ไม่มีเงินรักษารอบสอง..."
ลวี่ชิงเซียน: ...
คุยกันต่อไม่ไหวแล้ว ลวี่ชิงเซียนนึกขึ้นได้ว่าอยากหาที่อยู่ประจำในลาน เลยถาม "อาจารย์อี๋ ในลานนี้ยังมีบ้านว่างขายไหมครับ?"
อี๋จงไห่งง "คุณหมอลวี่จะซื้อบ้านเหรอ?"
ลวี่ชิงเซียน "ใช่ครับ อีกไม่กี่วันผมต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัยจงฝ่า อยู่ใกล้แค่ลี่เดียวเอง ซื้อบ้านไว้จะได้สะดวก แถมในลานก็มีบ้านลุงเขยผมอยู่ด้วย ส่วนทางบ้านที่เทียนจินก็ไม่มีใครแล้ว ขายบ้านไปแล้ว พอเรียนจบก็หางานทำในเมืองซื่อจิ่วเฉิง ไม่กลับไปอีก"
อี๋จงไห่ "ในลานนี้ นอกจากบ้านลุงเขยคุณกับบ้านฉัน ที่เหลือเป็นผู้เช่าหมด เจ้าของบ้านคือคุณยายที่อยู่ลานหลัง ฉันกับลุงเขยคุณก็ซื้อจากคุณยายนั่นแหละ ไป ฉันพาไปถามคุณยายดู"
ลวี่ชิงเซียนเจอคุณยายหูหนวกที่เรือนหลังสุด คุณยายอายุแค่ 60 ปีเท่านั้น แต่งตัวสะอาดสะอ้าน หน้าตาใจดี เป็นยายแก่ที่หูตาดี พอได้ยินอี๋จงไห่บอกว่าลวี่ชิงเซียนเป็นหลานเขยของเหอต้าชิง ต้องการซื้อบ้าน คุณยายก็ยิ้มใจดียิ่งขึ้น บอกว่าเรือนด้านตะวันออก ตะวันตก และเรือนหน้าแถวที่หันไปทางถนนขายหมด แล้วยังหยิบแผนผังลานที่วาดไว้คร่าวๆ ออกมาให้ดู ลวี่ชิงเซียนถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะตั้งสติได้ ตอนนี้ตระกูลหยานคงยังไม่ได้ย้ายเข้ามา
ลวี่ชิงเซียนคิดอยู่นิดหน่อย แล้วชี้ไปที่แผนผัง "คุณยาย เรือนตะวันตกของลานหน้า กับเรือนหน้าสองห้องทางตะวันตก รวมกันราคาเท่าไหร่ครับ?"
คุณยายยังไม่ทันพูด อี๋จงไห่ก็แทรกขึ้น "คุณหมอลวี่ คนเดียวซื้อบ้านเยอะขนาดนั้นทำไม?"
ลวี่ชิงเซียน "อาจารย์อี๋ ปีนี้ผม 19 แล้ว อีกปีสองปีก็ต้องมีครอบครัว แล้วก็มีลูกอีก เรือนตะวันตกคงไม่พออยู่ เรือนหน้าสองห้องนั่นยังมีลานเล็กๆ ด้วย พอปิดประตูพระจันทร์ของลานนั้น แล้วเปิดประตูทางใต้ของเรือนตะวันตกให้ติดกัน เรือนหน้าทำเป็นห้องนอนได้สองห้อง มีลูกสามสี่คนก็อยู่พอ"
อี๋จงไห่พยักหน้า แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก็เงียบไป คุณยายยิ้มแล้วออกราคา "เรือนตะวันตกสามห้องสี่ร้อยห้าสิบ เรือนหน้าสองห้องสองร้อย ลานเล็กนั้นคิดเพิ่มอีกหนึ่งร้อย รวมทั้งหมดเจ็ดร้อยห้าสิบ ไม่รับธนบัตร ขอเป็นเงินเหรียญ"
ลวี่ชิงเซียนก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง "คุณยาย เจ็ดร้อยเหรียญ จ่ายสดทันที ถ้าคุณยายตกลง เดี๋ยวเราก็เซ็นสัญญากันเลย แล้วไปโอนกรรมสิทธิ์กันต่อ ว่ายังไงครับ?"
คุณยายเหลือบมองอี๋จงไห่ที่ก้มหน้าเงียบ แล้วยิ้มแก้มแทบปริ "ได้ ดูหน้าจงไห่กับต้าชิงแล้วกัน เจ็ดร้อยก็เจ็ดร้อย ค่าคนกลางฉันออกให้เอง แต่ตอนไปโอนที่กรมที่ดิน ค่าธรรมเนียมคุณยายไม่รับผิดชอบนะ ต้องออกเอง"
ลวี่ชิงเซียนพยักหน้า "ตกลงตามนั้นครับ"
คุณยายให้อี๋จงไห่ออกไปหาคนกลางกับผู้ค้ำประกันมา เขียนสัญญา ลวี่ชิงเซียนกลับไปที่บ้านเหอ หยิบกระเป๋าหวายหนักแปดเก้าสิบชั่งออกมา นับเงินเหรียญเจ็ดร้อยออกมา หนักตั้งสี่สิบชั่ง โอนเงินให้คุณยายเสร็จ ให้คนกลางกับผู้ค้ำประกันคนละสองหยวน สองคนขอบคุณอย่างล้นหลามแล้วจากไป เสร็จแล้วคุณยายถึงพูดกับลวี่ชิงเซียน "เรือนตะวันตกตอนนี้มีคนเช่าอยู่ เป็นครอบครัวสามคน เดี๋ยวฉันจะให้เขาย้ายไปเรือนตะวันออกภายในหนึ่งสองวันนี้ ตอนนี้เธอถือสัญญาไปโอนที่กรมที่ดินได้เลย ค่าธรรมเนียมประมาณหกเจ็ดสิบบาท จ่ายเป็นธนบัตรได้ บ่ายนี้ถ้าเธอว่าง เราจะไปจัดการกันให้เสร็จ"
รอลวี่ชิงเซียนกับคุณยายและอี๋จงไห่ที่มาช่วย กลับจากกรมที่ดิน เหอต้าชิงก็ยังไม่ตื่น แต่ตอนที่ลวี่ชิงเซียนก้าวเข้าลานซื่อเหอหยวน เสียงระบบในหัวก็ดังขึ้น: ภารกิจเปิดใช้งานสำเร็จ
อี๋จงไห่ตามคุณยายกลับไปลานหลัง ลวี่ชิงเซียนนั่งดื่มชาในห้องโถงบ้านเหอ หลับตาดูระบบในหัว
ระบบให้รางวัลเป็นมิติหนึ่งกับหนังสือวิชาสามเล่ม ที่คิดไว้ก็ใช่ มิตินี่เป็นมาตรฐานของคนข้ามเวลามาลานซื่อเหอหยวน มิติเป็นทรงกลมเส้นผ่านศูนย์กลางหลายร้อยเมตร เป็นแค่มิติเฉยๆ ไม่มีน้ำพุวิญญาณ ไร่ผัก ฟาร์มอะไรทั้งนั้น ส่วนหนังสือวิชา กลายเป็นเล่มเปล่าๆ ต้องเขียนเอง ลวี่ชิงเซียนคิดอยู่นาน ก็หยิบหนังสือวิชาเปล่าออกจากมิติ ใช้ปากกาเขียนคำว่า "วิชาหมอ" ลงบนปก พอเขียนเสร็จ ตัวอักษรสองตัวนั้นก็เปล่งแสงทองอ่อนๆ วาบหนึ่ง แล้วทั้งเล่มกลายเป็นแสงก้อนหนึ่ง พุ่งเข้าหัวหายไปทันที ตามมาด้วยอาการวิงเวียนศีรษะต้องยันโต๊ะไว้แทบจะล้ม ผ่านไปหลายนาทีถึงค่อยๆ ฟื้น ความรู้ทางการแพทย์หลั่งไหลในสมอง กลายเป็นความทรงจำที่ติดอยู่ ลวี่ชิงเซียนพบว่าทั้งหมอจีนและหมอตะวันตก ตอนนี้ถึงระดับสูงมากแล้ว มหาวิทยาลัยจะเรียนหรือไม่เรียนก็ไม่ต่างกัน
จิบชาไปหนึ่งอึก ก็เริ่มคิดถึงหนังสือเล่มที่สอง หยิบเล่มเปล่าออกจากมิติ เขียนคำว่า "หมอดู" แล้วก็เอฟเฟกต์เหมือนเดิม วิงเวียนเหมือนเดิม พอฟื้นขึ้นมา เหอต้าชิงก็ตื่นแล้ว เดินโซเซออกมาจากห้อง นั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะ ลวี่ชิงเซียนส่ายหัว ปลอบ "ลุงเขย ไปล้างหน้าหน่อยเถอะ ผมมีเรื่องจะปรึกษา"
เหอต้าชิงรับคำ แล้วลุกไปตักน้ำจากโอ่งมาล้างหน้า—ยุคนี้ ลานซื่อเหอหยวนยังไม่มีน้ำประปา
พอเหอต้าชิงรู้สึกตัวดีขึ้นมานั่งลง ลวี่ชิงเซียนชงชาให้ แล้วพูด "ลุงเขย ผมซื้อเรือนตะวันตกของลานหน้าไว้ ตอนที่ลุงหลับ ผมกับคุณยายไปโอนกรรมสิทธิ์กันแล้ว"
เหอต้าชิง "...ว่าไงนะ?"
ลวี่ชิงเซียน "อีกไม่กี่วันผมต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัยจงฝ่า ที่นี่ใกล้จะตาย ไม่ถึงสองลี่ ซื้อบ้านไว้อยู่ตรงนี้ เราจะได้ดูแลกันนิดหน่อย ดีไหมล่ะ?"
เหอต้าชิง "ดีสิ แต่ทำไมไม่มาปรึกษากันก่อน?"
ลวี่ชิงเซียน "จะปรึกษาหรือไม่ปรึกษา ก็ต้องซื้ออยู่ดี แล้วอีกอย่าง ถ้าลุงไปต่อรองเอง ผมจะต่อราคากับคุณยายลำบาก"
เหอต้าชิง "เรือนตะวันตกลานหน้าสามห้องนั่น ราคาเท่าไหร่?"
ลวี่ชิงเซียน "รวมเรือนหน้าสองห้องกับลานเล็กๆ นั่น อีกเจ็ดร้อยหยวน"
เหอต้าชิงคิดอยู่นาน "ไม่แพงหรอก แต่ซื้อบ้านเยอะขนาดนั้นทำไม ห้าห้องอยู่ไหวเหรอ?"
ลวี่ชิงเซียน "อีกสองปีผมก็ต้องแต่งเมีย ไม่ซื้อก็ต้องซื้ออยู่ดี สู้ซื้อทีเดียวจบเลยดีกว่า ลุงเขย ช่วยหาช่างมาซ่อมบ้านหน่อย ผมว่าจะปรับปรุงบ้านหน่อย"
เหอต้าชิง "ได้ เดี๋ยวไปหาให้ พรุ่งนี้ฉันไม่ว่าง ต้องไปทำงานที่ร้านเฟิงเซ่อหยวน"
ลวี่ชิงเซียน "ขอบคุณลุงเขยครับ"
เหอต้าชิงโบกมือ แล้วเดินออกไป
ลวี่ชิงเซียนหันกลับมามองข้าวของตัวเองในบ้าน เปิดออก หยิบเงินเหรียญที่เหลืออีกพันกว่า และเครื่องประดับมีค่าที่เอามาจากบ้านเกิด เก็บเข้ารมิติ แล้วก็นึกถึงหนังสือวิชาเล่มสุดท้าย หยิบออกมา เขียนคำว่า "ไท่จี๋เฉวียน" สามตัว เอฟเฟกต์เหมือนเดิมก็เกิดขึ้น แต่ครั้งนี้แสงทองเข้มข้นกว่า เหมือนกระสุนทองคำยิงเข้าหัว ระเบิดดังขึ้นในสมอง ลวี่ชิงเซียนกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง แล้วสลบไป
ลวี่ชิงเซียนถูกเหอหยู่จูเขย่าตัวตื่น ไอ้หนูนี่ไม่รู้จักทุกข์ร้อน แม่เพิ่งตายไม่กี่วันก็ร่าเริงได้อีกแล้ว ลากลวี่ชิงเซียนไปบ้านอี๋จงไห่ดูหยวี่สุย หยวี่สุยตื่นแล้ว ดวงตาสีดำสองข้างกลอกไปมา ยื่นมืออยากให้หยู่จูอุ้ม เหอหยู่จูอุ้มเหมือนถุงแป้ง ป้าอี้ยิ้มตามหลัง พอสักพัก อี๋จงไห่เดินกลับมาจากข้างนอก ถือถุงผ้าใบหนึ่ง ลวี่ชิงเซียนได้กลิ่นยา เลยยิ้ม "อาจารย์อี๋ ซื้อยากลับมาแล้วเหรอครับ?"
อี๋จงไห่พยักหน้า "คุณบอกว่าหกร้อยห้าสิบหยวน แต่ธนบัตรฉันใช้ไปแปดร้อยกว่า คุณหมอลวี่ ครั้งนี้บ้านฉันแทบหมดตัวเลย"
ลวี่ชิงเซียนมองหน้าของเขา แล้วพูด "อาจารย์อี๋ ยินดีด้วยครับ"
อี๋จงไห่งง ทำอะไรไม่ถูก ลวี่ชิงเซียนพูดต่อ "อาจารย์อี๋ หน้าตาของท่านเปลี่ยนไป ลักษณะหม้ายไร้คู่หายไปแล้ว ตอนนี้เป็นลักษณะมีลูกมีสาวเต็มบ้าน"
ป้าอี้ที่อยู่ข้างๆ ดีใจสุดขีด "คุณหมอลวี่ จริงเหรอ?"
ลวี่ชิงเซียนยิ้ม "ป้าอี้ จะปลอมได้ยังไงล่ะ ท่านเตรียมตัวมีสุขเถอะ"
อี๋จงไห่ก็ยิ้ม "คุณหมอลวี่ เย็นนี้ยังไงก็ต้องมากินเหล้าด้วยกัน ค่าหมอฉันยังไม่ได้ให้เลย"
ลวี่ชิงเซียนรีบโบกมือ "อาจารย์อี๋ ไม่ได้หรอกครับ ผมทำเพื่อทดแทนบุญคุณป้าผม อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย ไม่งั้นป้าผมจากไปแล้วแต่ยังเป็นหนี้บุญคุณคนอื่นอยู่อีก"
เหอหยู่จูอุ้มหยวี่สุยเดินวนรอบหนึ่งแล้วกลับมา ใช้ไหล่ชนลวี่ชิงเซียน "พี่ชาย พรุ่งนี้เลิกเรียนผมไปเรียนมวยปล้ำที่สะพานเทียนเฉียว นายไปไหม? อาจารย์ผมเก่งมาก"
ลวี่ชิงเซียนรับหยวี่สุยมาจากมือเขา แล้วยิ้ม "ได้สิ จูจื่อ พรุ่งนี้ฉันจะไปดูด้วย"