อี๋จงไห่กับภรรยาที่ปกติประหยัดสุดๆ คืนนี้กลับจัดกับข้าวห้าอย่างกับแกงอีกอย่าง มีกับข้าวคาวสามอย่าง ไข่เจียวหนึ่งจาน หมูสามชั้นตุ๋นหนึ่งจาน แล้วก็ไก่ต้มหนึ่งหม้อ คนที่มาร่วมโต๊ะนอกจากตอนเที่ยงแล้ว ยังมีคุณยายแก่ๆ อีกคน
เหอต้าชิงกลับมาค่อนข้างดึก แต่ดูท่าทางอารมณ์ดี พอนั่งลงในบ้านอี๋จงไห่ ก็รินเหล้าให้คุณยายก่อน เหล้าของบ้านอี๋จงไห่เป็นเหล้าโหงก ดีกรีไม่ต่ำ ราคาไม่แพง คุ้มค่าดี แล้วก็หันไปพูดกับลวี่ชิงเซียนว่า "ชิงเซียนเอ๊ย ช่างซ่อมบ้าน ฉันหาคนไว้ให้แล้ว พรุ่งนี้เช้าพวกเขาจะมาถึง..."
ลวี่ชิงเซียนส่ายมือ "ลุงเขยครับ ช่วงบ่ายคุณไปทำอะไรมา"
เหอต้าชิง "ไม่ได้ไปหาช่างซ่อมบ้านให้แกหรือไง"
ลวี่ชิงเซียน "ฮึฮึ ลุงเขยครับ คุณก็รู้ว่าผมดูหน้าคนเป็น ยังกล้ามาพูดโกหกต่อหน้าผมอีก คุณกล้าหาญจริงๆ นะ"
เหอต้าชิง "...ฉันเป็นอะไรไป ฉันแค่กล้าหาญอะไรกันแน่ แกพูดดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง..."
ลวี่ชิงเซียน "ลุงเขยครับ งั้นผมจะพูดดีๆ กับคุณ หน้าคุณเปลี่ยนไปแล้ว หว่างคิ้วมีดวงดำ คุณจะเสียเงิน เสียเงินก้อนโต..."
เหอต้าชิงหดคอ "ชิงเซียนเอ๊ย แกต้องดูผิดแน่ๆ เลย..."
ลวี่ชิงเซียน "ลุงเขย ผมไม่อยากรู้ด้วยซ้ำว่าช่วงบ่ายคุณไปทำเรื่องที่ผิดศีลธรรมอะไรลงมา ส่วนเรื่องเสียเงินไม่เสียเงิน พรุ่งนี้คุณก็จะรู้เอง รอดูกันไปก็แล้วกัน ไม่ต้องเถียงปากแข็ง"
เหอต้าชิงไม่กล้าพูดต่อ คุณยายแก่ๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็ตื่นเต้นมาก ถามลวี่ชิงเซียนว่า "ลุงเล็กๆ หมอ ยังดูหน้าคนเป็นด้วยหรือ"
ลวี่ชิงเซียนพูด "พอได้นิดหน่อยครับ สืบทอดมาจากสำนัก ก็แค่ดูเรื่องสุขและภัยเท่านั้น ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ ผมก็ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"
คุณยายตื่นเต้นขึ้นไปอีก "ลุงเล็กๆ หมอ แกไม่ใช่หมอหรือไง ยังดูหน้าคนเป็นอีก"
ลวี่ชิงเซียนค่อนข้างจะเข้าใจอาการตื่นเต้นของคุณยายไม่ได้ อธิบายว่า "คุณยายครับ อาจารย์ของผมชื่อหวังอี๋โส่ว ท่านคงเคยได้ยินชื่อมาก่อน"
คุณยายพูด "มือทองคำหรือ ฉันรู้จักดีเลย โอ้ เข้าใจละ นี่แหละที่เขาว่าหมออย่างนั้นดูหน้าคนก่อนว่าคนไข้จะทุบตีเขาหรือเปล่า..."
หน้าลวี่ชิงเซียนดำลงไปทันที "คุณยาย นี่ไปฟังมาจากไหนเนี่ย... ไม่มีหลักแหล่งเอาซะเลย"
คุณยายกำลังกัดขาไก่ในหม้ออยู่ เป่าปากพูด "ไม่จริงหรือ มือทองคำไม่ใช่ไงที่อยู่เมืองซื่อจิ่วเฉิงไม่ได้ ต้องหนีไปเทียนจิน เขาว่ากันว่าเขากลัวโดนคนทุบตี..."
หน้าลวี่ชิงเซียนดำลงกว่าเดิม "คุณยาย อาจารย์ของผมแก่มากแล้ว ไปเทียนจินเพื่อดูแลสุขภาพ ลูกชายสองคนของแกทำงานอยู่ที่ท่าการเรือเทียนจินทั้งคู่เลย... เรื่องนินทาพวกนี้ไปฟังมาจากไหนกัน"
คุณยายหัวเราะหึหึ ในที่สุดก็ดึงขาไก่ออกมาได้ กัดหนึ่งคำ แล้วก็พูดต่อ "ป้าสาวน้อยอี๋ ไก่ของแกควรตุ๋นนานกว่านี้อีกหน่อย... ลุงเล็กๆ หมอ อย่างนี้นี่เองที่แกดูหน้าคนเป็น ต้าชิง ฮี่ฮี่ แกรอรับเคราะห์ได้เลย วิชาดูหน้ากระเป๋าหยกของมือทองคำแม่นที่สุด..."
ป้าอี้ใช้ช้อนเล็กๆ ป้อนน้ำซุปไก่ให้ยวี่สุย พูดหัวเราะ "คุณยาย ฉันตุ๋นมาเกือบชั่วโมงแล้วนะ ไก่ที่จงไห่ซื้อมาแก่มาก ไม่ใช่ความผิดฉัน"
เหอต้าชิงค่อยๆ ย่องเข้ามา "ชิงเซียนเอ๊ย เห็นแกแล้ว ช่วยแก้เคล็ดให้ฉันหน่อยสิ... แกจะให้ฉันเสียเงินจนจูจื่อกับยวี่สุยต้องหิวตายเลยหรือไง"
ลวี่ชิงเซียนเหลือบมองเหอต้าชิง "แก้ไม่ได้ ไม่รู้วิธี ฉันดูได้อย่างเดียว ที่เหลือไม่รู้เรื่อง"
...
มื้อเย็นมื้อนี้ทุกคนกินกันอย่างมีความสุข ยกเว้นเหอต้าชิง
วันรุ่งขึ้นเป็นวันขึ้น 14 ค่ำเดือน 8 ตามปฏิทินจีน เหอต้าชิงออกไปทำงานแต่เช้าตรู่ ลวี่ชิงเซียนรอช่างซ่อมบ้านอยู่ในลานบ้าน พอแปดโมงกว่าๆ ก็มีคนมาสองคน ห้องปีกตะวันตกตอนนี้ยังมีคนอยู่ เข้าไปก็ไม่ค่อยสะดวก ลวี่ชิงเซียนก็พาพวกเขาไปดูห้องหน้าและลานเล็กๆ ทั้งสองคนดูอย่างละเอียดแล้วก็เสนอความเห็น "นายท่าน ทางที่ดีปิดประตูห้องปีกตะวันตกไปเลย แล้วเจาะประตูที่ผนังด้านข้างของห้องปีกตะวันตก เข้าออกทางประตูพระจันทร์นี่แทน อย่างนี้ห้องปีกตะวันตกจัดได้สามห้อง ห้องหน้าเป็นครัวได้หนึ่งห้อง แล้วก็ทำเป็นห้องหนังสือได้อีกห้อง ส่วนในลานนี้ก็สร้างศาลาเล็กๆ สักหลังได้"
ลวี่ชิงเซียนฟังแล้วก็เห็นด้วย และเสนอข้อเรียกร้องอีกอย่าง ถามว่าในลานนี้เจาะบ่อน้ำสูบมือได้หรือไม่ บ่อน้ำสูบมือแบบนี้ ในเขตเช่าของเทียนจินราวปี ค.ศ. 1890 มีแล้ว เมืองต้องห้ามก็มีบ่อน้ำสูบมือตั้งแต่ยุคกวังซวี่อีก เรียกว่ามีหลักฐานชัดเจน ส่วนที่ในนิยายลานซื่อเหอหยวนเรื่องอื่นๆ บอกว่าประดิษฐ์บ่อน้ำสูบมือขึ้นในยุคห้าหกสิบนั้น คงต้องบอกว่าผู้เขียนแค่พอใจก็พอ แต่ว่าของพวกนี้ตอนนี้แพงอยู่ ช่างซ่อมบ้านสองคนนั้นคิดว่าไม่คุ้ม "นายท่าน บ่อน้ำสูบมือพวกนี้แพงมาก ค่าแรงบวกค่าวัสดุ อย่างน้อย 150 หยวน น้ำที่ออกมายังเป็นน้ำกร่อย พอซักผักเสร็จก็ต้องล้างน้ำสะอาดอีกรอบ ไม่มีประโยชน์อะไร เสียเงินไม่คุ้ม"
ลวี่ชิงเซียนยังคิดว่ามีประโยชน์อยู่บ้าง "ซักผ้าได้ไม่ใช่หรือ"
ช่างสองคนนั้นคิดว่านายท่านคนนี้หัวไม่ยอมรับฟังเหตุผล "นายท่าน ท่านจะเสียเงิน 150 หยวนแค่เพื่อซักผ้าเหรอ นี่ยังต้องซักเองอีก ท่านเก็บเงินไว้ ดอกเบี้ยก็พอจ้างคนซักผ้าได้แล้ว ท่านว่าไหม"
ลวี่ชิงเซียนรู้สึกว่าเข้าท่ามากทันที ส่วนเรื่องห้องน้ำอะไรนั่น ก็อย่าไปฝันเฟื่องเลย น้ำก็ไม่มี ท่อระบายน้ำก็ไม่ออก อย่าปรึกษาเรื่องไร้สาระเลย ตัดสินใจทันที "อาจารย์ พูดถูก งั้นไม่เอาก็ได้ พรุ่งนี้คนที่อยู่ห้องปีกตะวันตกจะย้ายไปห้องปีกตะวันออกแล้ว มะรืนนี้พวกคุณมาทำงานได้ ดูว่าประมาณต้องใช้เงินเท่าไหร่"
ช่างสองคน คิดคำนวณอย่างละเอียด แล้วก็มารายงานค่าใช้จ่าย "นายท่าน ห้องหน้าทำครัวหนึ่งห้อง อีกห้องปูพื้นยกสูงได้ ห้องปีกตะวันตกกั้นห้องใหม่ วางผังขวาง ทางใต้ห้องหนึ่งเป็นห้องโถง อีกสองห้องเป็นห้องนอน ฝ้าเพดาน ทาสีผนัง กระดาษเกาหลีที่บานหน้าต่างต้องเปลี่ยนใหม่ กระเบื้องหลังคาก็ต้องซ่อมแซม พื้นห้องหน้าก็ต้องจัดการ แล้วทำศาลาเล็กๆ ในลาน หน้าร้อนจะได้กินข้าวในลานได้ ส่วนประตูพระจันทร์ต้องติดประตู พรุ่งนี้เราจะไปแจ้งเจ้าหน้าที่ให้ก่อน มะรืนนี้เริ่มลงมือได้ คิดว่าใช้เวลาประมาณ 10 วันได้ รวมค่าแรงและค่าวัสดุ คิดเป็นเงิน 280 หยวน กลางวันต้องเลี้ยงข้าวพวกเรามื้อหนึ่ง"
ลวี่ชิงเซียนโบกมือใหญ่ "งี้แหละ อาจารย์ ผมให้ 300 แล้วกัน ผมอยู่คนเดียวก็ไม่มีใครทำกับข้าวให้ อีก 20 นี่เป็นค่าข้าว พวกคุณจัดการเองได้ไหม"
ช่างสองคนรีบพยักหน้า ลวี่ชิงเซียนล้วงกระเป๋าหยิบธนบัตรฟาปี้ออกมา 150 หยวน จริงๆ แล้วหยิบออกมาจากมิติ "อาจารย์ ผมจ่ายครึ่งหนึ่งก่อน อีกครึ่งรอทำงานเสร็จแล้วจ่ายทันที ได้ไหม"
ช่างสองคนไม่มีปัญหา รับเงินแล้วก็หยิบกระดาษปากกาออกมา เริ่มคำนวณรายการวัสดุ บอกว่าพรุ่งนี้จะลากของบางส่วนมาส่งก่อน
หลังจากลาช่างสองคนแล้ว ลวี่ชิงเซียนวิ่งออกไป ซื้อขนมสองสามจินจากร้านขายของชำ แจกจ่ายให้ทุกบ้านในลานทีละนิด พูดว่าอีกสองวันจะซ่อมบ้าน รบกวนด้วย ขออภัยล่วงหน้า คนในลานรับขนมก็วางตัวสุภาพกันดี
พอถึงตอนเที่ยง เหอต้าชิงไม่กลับมาแน่นอน วันนี้แม้แต่อี๋จงไห่พวกเขาก็ไม่กลับ เหอหยู่จูกลับมา ชวนลวี่ชิงเซียนกินบะหมี่สองชาม ดูดเส้นบะหมี่ดังซัดๆ กินเสร็จเช็ดปากก็จากไป ทิ้งคำพูดไว้ "พี่ชาย ตอนเย็นหลังเลิกเรียน เราไปสะพานเทียนเฉียวด้วยกันนะ"
ลวี่ชิงเซียนล้างชาม เห็นน้ำในโอ่งใกล้หมด ก็ไปถามป้าอี้ แล้ววิ่งไปที่สถานีน้ำให้คนส่งน้ำมาสองคาน แล้วก็อุ้มยวี่สุยวิ่งเล่นไปทั่วลาน
เจียจางซื่อร่างขาวอ้วนกลม กำลังเย็บพื้นรองเท้าไป พึมพำไม่รู้เรื่องอะไรไป สายตาตามลวี่ชิงเซียนไปมา ลวี่ชิงเซียนพอมองหน้าของเจียจางซื่อแวบหนึ่ง ก็ไม่กล้ามองอีก จึงส่งยวี่สุยคืนให้ป้าอี้ ออกไปข้างนอก ซื้อบุหรี่ฮาร์ดเมนมาสองสามซอง แล้วตรงไปที่ถนนตงหวงเฉิงเกินซึ่งตั้งอยู่มหาวิทยาลัยจงฝ่า สองที่นี้ห่างกันไม่ไกล เดินไปก็สิบนาทีเท่านั้น เดินเล่นเสียทั้งบ่าย กลับมาถึงลานซื่อเหอหยวนอย่างเบื่อหน่าย ต้องตกใจที่เห็นเหอต้าชิงกลับมาแล้ว ดูนาฬิกาโอเมก้าที่ข้อมือ ยังไม่ถึงหกโมงเลย ร้านเฟิงเซ่อหยวนกำลังมีลูกค้าเข้ามาพอดี พ่อครัวใหญ่คนนี้กลับมาถึงบ้านแล้ว ลวี่ชิงเซียนเลยถามขึ้นมา เหอต้าชิงหน้านิ่วคิ้วขมวด "ไม่ได้บอกว่าฉันจะเสียเงินหรือไง แกพูดถูกจริงๆ งานของฉันเกือบจะไม่ได้ทำแล้ว..."
ลวี่ชิงเซียน "ลุงเขยครับ ผมบอกแล้วไง ผมดูได้อย่างเดียว ที่เหลือไม่รู้เรื่อง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น"
เหอต้าชิง "อะไรน่ะ เรื่องดีสิ! ไปมีเรื่องกับนายจ้างล่วน... นี่มันนัดหยุดงานกันแล้วไงล่ะ"
ลวี่ชิงเซียน ...
เหอต้าชิงด่าไปสองสามคำ แล้วก็เริ่มเตรียมทำอาหารเย็น เหอหยู่จูกลับมา ตั้งใจจะชวนพี่ชายไปเรียนมวยปล้ำที่สะพานเทียนเฉียว แต่โดนเหอต้าชิงที่หน้านิ่วคิ้วขมวดด่าไปสองสามคำ ก็สงบเสงี่ยม พอกินข้าวเย็น อี๋จงไห่ถือเหล้าหนึ่งขวดกับไข่เจียวหนึ่งจานเดินเข้ามา เห็นเหอต้าชิงสีหน้าไม่ดีนัก ก็ถามด้วยความสงสัย พอฟังเหอต้าชิงเล่าจบ อี๋จงไห่นิ่งเงียบ แล้วนั่งลงข้างโต๊ะแปดเซียน เงยหน้ามองลวี่ชิงเซียน ถามอย่างจริงจัง "หมอลวี่ วิชาดูหน้าโรคนี้ แม่นขนาดนี้จริงหรือ"
ลวี่ชิงเซียนส่ายมือ "อาจารย์อี๋ ผมดูได้แค่เรื่องสุขภัย ที่เหลือไม่รู้เรื่อง อาจารย์ก็ไม่ได้สอน แต่ถ้าอาจารย์อี๋ถามว่าแม่นหรือไม่ เอางี้... พรุ่งนี้ท่านอย่าไปทำงานเลย พักอยู่บ้านทั้งวัน ผมรับประกันว่าอาจารย์อี๋จะรอดพ้นเรื่องยุ่งยากหนึ่งเรื่อง"
อี๋จงไห่ยกมือคารวะ แล้วพูด "หมอลวี่ โปรดอธิบายให้ละเอียด"
ลวี่ชิงเซียนรับแก้วเหล้าที่เหอต้าชิงรินให้ แล้วกระดกจนหมด "อาจารย์อี๋ เมื่อวานเราคุยกันว่าเฒ่าเจียเหลือเวลาไม่กี่วันแล้ว ถึงแม้จนถึงตอนนี้ผมจะยังไม่เคยเห็นเฒ่าเจีย แต่ตอนบ่ายวันนี้ ผมชำเลืองดูหน้าเจียจางซื่อ ฮะ ท่านเดาสิ หน้าแม่ม่ายชัดๆ เลย เฒ่าเจียคนนี้น่ะ พรุ่งนี้อยู่ไม่ถึงแล้ว!"
อี๋จงไห่ผุดลุกขึ้นยืนทันที เบิกตากว้าง หันมองออกไปข้างนอก แล้วหันกลับมาพูดกับลวี่ชิงเซียน "หมอลวี่ เรื่องแบบนี้พูดเล่นไม่ได้นะ!"
ลวี่ชิงเซียนกวักมือเรียกเหอต้าชิงซึ่งจ้องตาเขม็งให้รินเหล้า แล้วพูด "อาจารย์อี๋ มาเดิมพันกันหน่อยไหม ถ้าเรื่องที่ผมพูดพรุ่งนี้เป็นจริง ท่านต้องช่วยผมทำอะไรสักอย่าง ถ้าพรุ่งนี้ไม่เป็นจริง งั้นก็แบบนี้ เรื่องที่ผมซื้อบ้านห้าห้องของคุณยายไว้ ก็ยกให้ท่านทั้งหมดเลย เป็นของขวัญแสดงความยินดีกับลูกแฝดที่ท่านกำลังจะมีก็แล้วกัน"