เซี่ยซานฟู่ตั้งใจจะใช้ชั้น 32 เป็นที่หลบภัยชั่วคราว เธอเก็บเสบียงที่ยังใช้ได้ทั้งหมดมากองไว้ข้างหนึ่ง รออีกเดี๋ยวค่อยลงไปกำจัดไนท์ฟีนด์บนชั้นล่างและในอาคารรอบ ๆ เก็บไม้มาเป็นเชื้อเพลิง ก็น่าจะพอดีค่ำ
ตอนนี้หน้าจอเกมแสดงเวลานับถอยหลัง 8 ชั่วโมง 55 นาที 15 วินาที เธอใช้เวลากำจัดไนท์ฟีนด์บนชั้นนี้ไปประมาณหนึ่งชั่วโมง
เธอพลางคิดถึงแผนต่อไป พลางพลิกสมุดบันทึกที่เจอในห้องอ่านหนังสืออย่างรวดเร็ว
ข้างในเป็นบันทึกประจำวันของเจ้าของสมุด ครึ่งแรกยังเป็นบันทึกตารางงานธุรกิจตามปกติ มีความรู้สึกส่วนตัวแทรกอยู่บ้างเป็นครั้งคราว แต่พอถึงช่วงหลัง เนื้อหาก็เริ่มผิดปกติ
การรั่วไหล การติดเชื้อ การบุกรุก...
คำไม่กี่คำค่อย ๆ ประกอบกันเป็นเค้าเรื่อง โดยสรุปคือไวรัสรั่วไหลจากสถาบันวิจัยแห่งหนึ่งในพื้นที่ ผู้ติดเชื้อมีอาการกลัวแสง คลุ้มคลั่ง และกระหายเลือด กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ดูดเลือดมนุษย์
คนที่ถูกดูดเลือดก็จะติดเชื้อ กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่สูญเสียสติสัมปชัญญะ
พวกเขาเรียกสัตว์ประหลาดเหล่านั้นว่าไนท์ฟีนด์ จุดเด่นคือกลัวแสงและไฟ แพร่เชื้อได้รุนแรง โจมตีสูงแต่ป้องกันต่ำ จะว่าบอบบางก็บอบบาง จุดไฟเผาก็ไหม้ได้ จะว่าแข็งแกร่งก็แข็งแกร่ง ฟันด้วยดาบก็ไม่ตาย ยิงด้วยกระสุนก็ไม่ตาย ต้องระเบิดหัวมันทิ้งหรือสับจนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเท่านั้น
ระหว่างบรรทัด เจ้าของสมุดเผยความรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นออกมานิด ๆ เขาเคยทำตัวเป็นราชาอยู่ในโรงแรมแห่งนี้
ต่อมาฐานทัพฟู่ชานก่อตั้งขึ้น ผู้รอดชีวิตจำนวนมากถูกอพยพออกไป แต่เขายังคงเลือกอยู่ที่นี่ เพราะเขาพึ่งพาตัวเองได้ในสถานที่แห่งนี้ อีกทั้งยังมั่นใจในประตูและหน้าต่างของตัวเองเป็นอย่างมาก
เขาเขียนไว้ว่า ตั้งแต่ช่วงแรก ผนังห้องทั้งห้องก็เสริมแผ่นเหล็กเอาไว้แล้ว แข็งแกร่งดุจป้อมปราการ วัสดุผนังก็เป็นระดับห้องทดลอง มีคุณสมบัติกันไฟและเก็บความร้อนเป็นพื้นฐาน