เพื่อทำให้ประตูแข็งแรงขึ้น ไม่ให้การเว้นช่องประตูส่งผลต่อความมั่นคงของกำแพง หยางเฉิงถึงกับขบคิดจนหัวแทบระเบิด
ขั้นแรก จะเจาะผนังทั้งสองด้านข้างประตูแล้วฝังวงกบเข้าไปก็ไม่ได้ เพราะจะทำให้โครงสร้างกำแพงเสียหาย
ส่วนการทำประตูบานคู่แบบผลักเปิดก็ไม่เหมาะ อย่างแรกคือทักษะยังไม่ถึงขั้น อย่างที่สองคือยุ่งยากเกินไป
สุดท้ายหยางเฉิงจึงเลือกใช้แบบสะพานชัก—สร้างประตูป้อมขึ้นมาซะเลย!
หยางเฉิงให้เหล่านักรบตราเผ่าไปหาไม้ 8 ท่อน เส้นผ่านศูนย์กลางราว 1 เมตร จากนั้นใช้เถาวัลย์แบ่งไม้ทั้ง 8 ท่อนออกเป็นสองชุด มัดปลายให้เสมอกันจนกลายเป็น “สะพานชัก” ซึ่งกว้างกว่าประตูป้อมที่เว้นช่องไว้เล็กน้อย
จากนั้นก็ปักเสาไม้สูง 1.5 เมตรสองต้นไว้ทางซ้ายและขวาของช่อง “ประตูป้อม” แล้วใช้ขวานหินสับร่องไว้ตรงยอดเสาแต่ละต้น ก่อนจะพาดคานไม้เส้นผ่านศูนย์กลางราว 35 เซนติเมตรลงบนร่อง แล้วมัดให้แน่นด้วยเถาวัลย์
เท่านี้ “คานประตู” ก็ยึดเข้าที่เรียบร้อย
ใต้คานประตู เขาใช้ท่อนไม้กลมทำเป็น “ธรณีประตู” แล้วยึดส่วนล่างของ “สะพานชัก” เข้ากับธรณีประตูด้วยเถาวัลย์ ส่วนด้านบนก็ผูกเถาวัลย์พาดข้ามคานประตูไว้
ยิ่งไปกว่านั้น หยางเฉิงยังวางแผนป้องกันตามแบบกำแพงเมืองโบราณ โดยให้นักรบตราเผ่าขุดคูนอกประตูใหญ่ กว้าง 2 เมตร ยาว 4 เมตร ลึกราว 3 เมตร ที่ก้นคูยังปักไม้ปลายแหลมไว้อีกสิบกว่าท่อน