“ไม่ใช่มั้ง ท่านหมอผี...”
ชิวเย่เริ่มงุนงง นางจำได้ชัดเจนว่ารสชาติของน้ำแกงเนื้อเป็นของจริงนี่นา ก็เห็นต้มออกมาจากหม้อดินเผากับตา
“ทำไมจะไม่ใช่?”
หวาเซวียนยิ่งพูดยิ่งโมโห ทั้งยังน้อยใจอยู่ลึก ๆ ตั้งแต่เป็นหมอผีของเผ่าเถา นางไม่เคยเสียเปรียบ มีแต่เผ่าของนางที่ได้ประโยชน์ ทุกครั้งนางก็มองการณ์ไกล พาเผ่าเถาหนีอันตรายและเอาตัวรอดในแดนรกร้างมาได้
แต่ตอนนี้กลับถูกเจ้าคนชั่วที่เพิ่งเป็นหมอผีได้ไม่ถึง 30 ตะวันตกหลอก แถมยังหลอกเอาวิชาหมอผีอันล้ำค่าของนางไปอีก!
ช่างน่าโมโหจริง ๆ!
“ฮึ ยังกล้าอ้างว่าเป็นของวิเศษที่ย่าผืนดินประทานให้พวกเขาอีก!
โกหกทั้งที ยังหาเหตุผลให้มันเข้าท่าหน่อยไม่ได้หรือไง!
น่าโมโหจริง ๆ เผ่าเถาของเราอยู่รอดในแดนรกร้างมาตั้งนาน ทำไมย่าผืนดินไม่เห็นประทานของวิเศษให้เราบ้าง?”
หวาเซวียนเหมือนลูกแมวขนพอง ขู่ฟ่อพร้อมยื่นกรงเล็บออกมาด่าอย่างเกรี้ยวกราด
“แต่ว่า... ท่านหมอผี...”
ชิวเย่ลังเลหนักกว่าเดิม หลังจากแลกเปลี่ยนกับหยางเฉิงมาสองครั้ง นางก็ไม่ได้เกลียดเขาเหมือนแต่ก่อนแล้ว
ในใจชิวเย่ หยางเฉิงไม่ใช่คนชั่วที่บังคับให้นางส่งป้ายกระดูกวูให้ตั้งแต่แรกอีกต่อไป ตรงกันข้าม คราวนี้เขาคัดค้านคนอื่นทั้งเผ่าเพื่อแลกของวิเศษชิ้นหนึ่งที่มีอยู่น้อยนิดให้เผ่าของนาง เรื่องนั้นทำให้นางซาบซึ้งอยู่ไม่น้อย