“ฉัน... ฉันไม่รู้ รู้สึกแค่ว่ามึนหัวนิดหน่อย” เซี่ยถูกพวกเธอล้อมวงเป็นห่วง ความอบอุ่นพลันเอ่อขึ้นในใจ
“ต้องป่วยแน่ ๆ ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนมีคนในเผ่าสองสามคนเป็นแบบนี้!” เหยียนหลินพูดอย่างมั่นใจ
“ฉันจะไปตามวูเดี๋ยวนี้!”
ซิ่งพูดพลางทำท่าจะออกไป
“อย่าไป”
เซี่ยไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน จู่ ๆ ก็คว้าเสื้อของซิ่งที่กลายเป็นนักรบตราเผ่าแล้วไว้ ทำให้ซิ่งหยุดชะงัก
เซี่ยส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ทางวูมีงานต้องทำ อย่าไปรบกวนเขาเลย อีกอย่าง ฉันเหมือนจะหายแล้วด้วย”
พูดแล้วก็แปลก ความรู้สึกร้อนวูบวาบนี้มาเร็วไปเร็วเหลือเกิน
ระหว่างที่คุยกับเหยียนหลินและคนอื่น ๆ อยู่ จู่ ๆ เซี่ยก็รู้สึกว่าแก้มไม่ร้อนเท่าเดิมแล้ว
เหยียนหลินลองแตะหน้าผากเธอ ก่อนร้องอย่างประหลาดใจ “จริงด้วย! เหมือนจะไม่ร้อนเท่าเมื่อกี้แล้ว”
คนอื่น ๆ ก็ทยอยกันมาลองแตะหน้าผากเซี่ยด้วย ต่างสงสัยกันไม่หาย
“ไปตามวูสักหน่อยเถอะ” ลูลู่พูดด้วยความสุขุมและเป็นห่วง “เมื่อก่อนมีคนในเผ่าบางคนอาการเหมือนเซี่ยเลย ตัวร้อนขึ้นมาแล้วก็ตาย”
“ไม่ต้องจริง ๆ”
เซี่ยส่ายหน้า “ฉันหายแล้ว ไม่ร้อนแล้วด้วย แถมวูกำลังทำงานกับพวกนักรบตราเผ่าอยู่ ไม่แน่ว่าอาจเป็นเรื่องสำคัญ พวกเราอย่าไปรบกวนเขาเลย”
สาวหูสัตว์ทั้งห้าครุ่นคิด พอนึกถึงท่าทางตื่นเต้นของวูเมื่อครู่ เรื่องที่เขากำลังทำอยู่คงสำคัญมากแน่ ๆ