เมื่อพ้นจากผิวน้ำที่คุ้นเคย สัตว์ลำธารหนวดคู่ก็ยิ่งดิ้นรนหนักขึ้น
แม้สัตว์ลำธารหนวดคู่จะเป็นสัตว์ดุร้ายที่อาศัยอยู่ในน้ำ แต่เมื่อขึ้นฝั่งก็แทบไม่มีพิษสง ทว่าถึงอย่างไรก็ยังเป็นสัตว์ดุร้ายระดับเก้าขั้น
พอสัตว์ลำธารหนวดคู่สิบกว่าตัวออกแรงดิ้นขึ้นมา พละกำลังของพวกมันก็ไม่น้อยเลย
เถาวัลย์ที่หงหยาและคนอื่น ๆ กำลังจับอยู่ส่งเสียงฉีกขาดดัง “แควก ๆ” ทำให้ใบหน้าของพวกเขาแดงก่ำ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
ทุกคนกัดฟันแน่น แขนใหญ่ขึ้นกว่าเดิม กล้ามเนื้อเกร็งขึง ตราเผ่าบนหน้าอกส่องแสงสว่างยิ่งกว่าเก่า
แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น พวกเขาที่ใช้พลังตราเผ่าแล้วก็ยังลากแหขึ้นมาได้ไม่หมด
เถาวัลย์ในมือของทั้งสี่คนใกล้จะขาดเต็มที
หยางเฉิงหันไปมอง ก็เห็นเจ้านี่เหยียนหูยังอ้าปากค้าง ยืนเหม่ออยู่กับที่
“พวกเจ้ายืนบื้ออะไรกันอยู่ รีบไปช่วยสิ!” หยางเฉิงเร่ง
เหยียนหู ชางสือ และคนอื่น ๆ ถึงได้สติ รีบเข้าไปใกล้แอ่งน้ำเล็ก ๆ คว้าแหไว้ ตราเผ่าบนหน้าอกส่องแสง ก่อนออกแรงลากเข้าฝั่ง!
พอมีคนมาเพิ่ม แรงกดดันของหงหยาและคนอื่น ๆ ก็ลดลงไปมากในทันที
ทุกคนช่วยกันออกแรง
ในที่สุดแหผืนนั้นก็ถูกลากขึ้นฝั่ง สัตว์ลำธารหนวดคู่ที่ติดอยู่ข้างในอ้าปากพะงาบ ๆ หายใจเอาอากาศเข้าไป แทนที่จะเป็นน้ำอย่างที่คุ้นเคย
พวกสัตว์ลำธารหนวดคู่ดิ้นพล่านไม่หยุด!
แต่ถึงอย่างไรก็ไร้ประโยชน์