“ไม่ต้องขุดเยอะขนาดนั้นหรอก ขุดเพิ่มอีกสามบ่อก็พอ”
หยางเฉิงห้ามทุกคนที่กำลังตื่นเต้นจนเนื้อเต้นไว้
พอได้ฟังคำพูดของหยางเฉิง ทุกคนก็พากันงุนงง มองหน้ากันไปมา
ขุดเพิ่มแค่สามบ่อ?
น้อยเกินไปแล้วกระมัง?
ถ้าขุดบ่อเล็กเพิ่มอีกสามบ่อ อย่างมากก็ได้สัตว์ลำธารหนวดคู่มาแค่ไม่กี่สิบตัว จะพอได้อย่างไร?
ตามความคิดของพวกเขา ถ้าจะขุดก็ขุดให้เต็มที่ อย่างน้อยต้องขุดออกมาเป็นสิบ ๆ บ่อ แบบนั้นสัตว์ลำธารหนวดคู่ถึงจะมีเยอะ เผ่าของพวกเขาจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารอีกต่อไป!
“วู...” เหยียนหูมีสีหน้าลังเล ก่อนถามว่า “ขุดเพิ่มอีกสามบ่อก็น้อยเกินไปแล้วกระมัง? แค่นี้ไม่พอหรอก ทำไมไม่ขุดเพิ่มอีกหน่อยล่ะ?”
“ขุดเพิ่มอีกสามบ่อก็พอแล้ว!”
หยางเฉิงจะไม่รู้ความคิดของคนดึกดำบรรพ์กลุ่มนี้ได้อย่างไร พวกเขาอยากขุดให้ได้มากที่สุดนั่นเอง
“ลำธารสายนี้เล็กมาก ต่อให้พวกเจ้าขุดบ่อเล็กสิบบ่อ หรือแปดบ่อ สัตว์ลำธารหนวดคู่ในแม่น้ำก็มีอยู่เท่านั้น ขุดบ่อเล็กเพิ่มอีกกี่บ่อ จำนวนของพวกมันก็ไม่เพิ่มขึ้นหรอก” หยางเฉิงอธิบาย
นี่เป็นโจทย์คณิตศาสตร์ง่าย ๆ
ก็เหมือนแบ่งขนมแผ่นหนึ่งนั่นแหละ
ปริมาณทั้งหมดไม่เปลี่ยน ต่อให้แบ่งขนมแผ่นนี้เป็นสามชิ้น ห้าชิ้น หรือสิบชิ้น จำนวนขนมก็ยังเท่าเดิม ไม่ได้ต่างกันเลย
เหยียนหูและคนอื่น ๆ ฟังคำพูดของหยางเฉิงแล้วนิ่งอึ้งไป คล้ายจะมีเหตุผลอยู่เหมือนกันแฮะ?
หยางเฉิงพูดต่อว่า “อีกอย่าง เราต้องคำนึงถึงปัญหาเรื่องหนึ่งด้วย จำนวนสัตว์ลำธารหนวดคู่ในลำธารมีจำกัด เราจะจับพวกมันไปล่าจนหมดไม่ได้ ต้องเหลือไว้บ้าง ให้พวกมันเติบโตและขยายพันธุ์ต่อไป แบบนี้ถึงจะมีสัตว์ลำธารหนวดคู่ให้จับได้เรื่อย ๆ