ท่าทางของเหยียนหูทำให้หยางเฉิงอดขำไม่ได้ ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น เหล่านักรบตราเผ่าคนอื่น ๆ ก็แอบขำอยู่ในใจ ต่างพากันหยอกล้อเหยียนหูว่าเขาเห็นหอกกระดูกสำคัญกว่าเหยียนหลินเสียอีก
เหยียนหูกอดหอกกระดูกพลางหัวเราะ แล้วโต้กลับว่าเหยียนหลินเป็นหญิงหมอผีแล้ว เป็นคนของวู ก็ควรให้วูเป็นคนดูแลสิ แน่นอนว่าหอกกระดูกย่อมสำคัญกว่าอยู่แล้ว
ทุกคนพากันส่งเสียงโห่ใส่คำพูดของเขาอีกระลอก
หลังจากหยอกล้อกันต่ออยู่อีกพักหนึ่ง
หยางเฉิงเหลือบมองท้องฟ้า เห็นว่าดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วครึ่งหนึ่ง จึงขัดจังหวะพวกเขา “เอาละ ๆ เลิกเล่นกันได้แล้ว ทำอาหารกินกันเถอะ”
ทุกคนขานรับแล้วทำท่าจะหยิบหม้อดินเผาออกมา หยางเฉิงรีบห้ามไว้ หลายวันก่อนตอนอยู่กลางป่า จะใช้หม้อดินเผาทำอาหารกินก็ไม่เป็นไร
แต่ถ้าหยิบออกมาทำอาหารตอนนี้ ก็เท่ากับเปิดเผยว่าเผ่านกกระจอกครามมีของดีไม่ใช่หรือ?
หยางเฉิงยังรอให้เผ่าอื่นเผยของดีออกมาก่อน แล้วค่อยเอาหม้อดินเผาไปแลกอยู่เลย!
ตามคำสั่งของหยางเฉิง ทุกคนจึงยังไม่หยิบหม้อดินเผาออกมา แต่ก่อกองไฟขึ้นแทน จากนั้นนำเนื้อสัตว์ร้ายรมควันแห้งสองสามชิ้นไปย่างบนไฟ แล้วหยิบปลาเค็มแห้งออกมากินด้วย
เหยียนหูกับพวกพ้องยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกหรือว่าของพวกนี้เอาไว้ขาย แล้วทำไมตอนนี้ถึงกินกันเสียล่ะ?